https://www.paulgraham.com/worked.html – பெப்ரவரி 2021இல் பால் கிரஹாம் எழுதிய நீண்ட கட்டுரையின் ஒரு சுருக்கப்பட்ட மொழியாக்கம்.

முதல் பகுதி

இரண்டாம் பகுதி

நியூயார்க் திரும்பிய உடன், என் பழைய வாழ்க்கையை வாழத் துவங்கினேன். ஒரே வித்யாசம் இப்போது நான் பணக்காரன். என்னுடைய பழக்கவழக்கங்களை தொடர்ந்தேன். முன்பில்லாத சில வசதிகள் இப்போது இருந்தது. நடக்கும்போது கொஞ்சம் கால் வலித்தால், கையை உயர்த்தினால் போதும் – ஒரு டாக்ஸி நின்று ஏற்றிக்கொள்ளும். அழகிய உணவகத்தின் வழியே சென்றால் உள்ளே சென்று உணவு சாப்பிடலாம். கொஞ்ச காலத்திற்கு உற்சாகத்தை தந்தது. நன்றாக ஓவியம் வரைய முடிந்தது. ஸ்டில் லைப் ஓவியத்தில் புதிய முயற்சிகளை செய்து பார்த்தேன். ஒரு ஓவியத்தை பழைய முறையில் வரைந்து, அதை புகைப்படமெடுத்து, பெரிதாக பிரிண்ட் செய்து, ஒரு கான்வாஸில் அதை பின்புலமாக வைத்து மீண்டும் அதே பொருளை வைத்து ஒரு ஓவியம் வரைந்தேன்.  

அதே நேரம் ஒரு அடுக்குமாடி வீட்டை வாங்கும் முயற்சியில் இருந்தேன். இந்த முறை எந்த ஏரியாவில் வசிக்கவேண்டும் என்று தேர்வு செய்யும் இடத்தில் இருந்தேன். நியூயார்க்கின் கேம்பிரிட்ஜ் எங்கே உள்ளது என நிறைய வீடு விற்பனையானர்களிடம் கேட்ட பின்பு, கொஞ்சம் பொறுமையாக தெரிந்தது – அப்படிப்பட்ட இடம் நியூயார்க்கில் இல்லை என்று.

2000த்தின் இளவேனில் காலத்தில் எனக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. வியாவெப் அனுபவத்தில் வலைதள செயலிகள்தான் எதிர்காலம் என்று தெரிந்தது. வலைதள செயலிகள் உருவாக்குவதற்கு என ஒரு செயலியை ஏன் உருவாக்கக்கூடாது ? பிரௌசரிலே தங்கள் நிரல்களை எழுதிக்கொள்ள ஏன் அனுமதிக்கக்கூடாது ? ஒரு API மூலம் நிறைய சேவைகளை வழங்க முடியும்: தொலைபேசி அழைப்புகளை ஏற்கலாம், கடன் அட்டைகள் மூலம் பணம் செலுத்தலாம்,… 

வேறெதையும் பற்றி யோசிக்கவிடாமல் இந்த யோசனை என்னை ஆட்கொண்டது. இதுதான் எதிர்காலமாக இருக்கப்போகிறது என்பது தெளிவாகவே தெரிந்தது. எனக்கு இன்னொரு நிறுவனத்தை துவங்க விருப்பம் இல்லை, ஆனால் இந்த யோசனையை வைத்து ஏதாவது செய்ய வேண்டும், ஆகவே கேம்பிரிட்ஜிற்கு மீண்டும் சென்றேன். ராபர்ட்டை எப்படியாவது இழுக்க முடியுமா என்று பார்த்தேன். ஆனால் அதில் ஒரு சிக்கல் இருந்தது. ராபர்ட் எம்.ஐ.டியில் ஒரு ஆராய்ச்சியாளராக இருந்தான். முன்பு என்னுடைய திட்டங்களில் வேலை செய்ததனால் அவனுக்கு நிறைய பணம் கிடைத்தது. ஆனால் அதற்காக அவன் நிறைய நேரம் செலவிட்டிருந்தான். என் ஐடியா செயல்படுத்தக்கூடியது என்று அவன் சொன்னாலும், என்னுடன் வர முடியாது என்று தெளிவாக சொல்லிவிட்டான். 

ஹ்ம்ம். சரி, அப்போது நானே செய்ய வேண்டியதுதான். நான் டான் ஜிஃபினை வேலைக்கு சேர்த்தேன். என்னுடன் அவன் வியாவெப்பில் வேலை செய்தவன். மேலும் இரண்டு மாணவர்களை பகுதிநேர ஊழியர்களாக சேர்த்துக்கொண்டோம். இருபது நிறுவனங்கள் செய்ய வேண்டியது மற்றும் எண்ணற்ற ஓபன் சோர்ஸ் மென்பொருள்களின் கலவையைத்தான் நான் செய்ய முயற்சித்தேன். செயலிகளின் நிரல் மொழி – லிஸ்பின் ஒரு வடிவமாக இருக்கப்போகிறது. லிஸ்ப்பை எல்லோருக்குமான நிரல் மொழியாக மாற்றிவிட முடியும் என நான் நினைக்கவில்லை; டைலன் செய்ததை போல சில மாற்றங்களை செய்ய வேண்டியிருந்தது.   

வியாவெப் போன்ற நிறுவனத்திற்கு அப்போழுது ஒரு பெயர் உருவாகிவிட்டது – “அப்ளிகேஷன் சர்வீஸ் ப்ரொவைடர்”- (செயலிகள் சேவை வழங்குனர்) – ASP. அந்த பெயர் நீடித்து நிற்கவில்லை. “சாஃப்ட்வேர் ஆஸ் எ செர்வீஸ்” – SAAS – (மென்பொருளே ஒரு சேவையாக) என்ற பெயர் அதை எடுத்துக்கொண்டது. என்னுடைய புதிய நிறுவனத்தை நான் ஆஸ்ப்ரா என்று பெயரிட்டேன்.

நான் செயலிகள் கட்டுமானத்தை உருவாக்க முயற்சித்தேன். டான் வலை கட்டுமானத்தையும், இரண்டு மாணவர்களும் முதல் இரண்டு சேவைகளையும் (படங்கள் மற்றும் தொலைபேசி அழைப்புகள்) உருவாக்க முயற்சித்தார்கள். கோடையின் பாதியிலே நான் ஒரு நிறுவனத்தை நிர்வகிக்க விரும்பவில்லை என்று தெரிந்தது. குறிப்பாக ஒரு பெரிய நிறுவனத்தை. ஆஸ்ப்ரா பெரிதாக ஆகும்போல தெரிந்தது. நான் வியாவெப்பை துவங்கியதே எனக்கு பணம் வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். ஆனால் இப்பொழுது என்னிடம் பணம் இருப்பதால், நான் எதற்கு இதை செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றியது. 

ஆனால் நான் இதை உருவாக்க செலவிட்ட நேரம் வீணாகவில்லை என்பதை கண்டு கொண்டது எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. நாங்கள் Y Combinator துவங்கிய, இதை போன்ற மென்பொருள் உருவாக்க முயற்சிக்கும் நிறைய ஸ்டார்டப்களை எதிர்கொண்டபோது உதவியாக இருந்தது. அந்த மென்பொருளை வடிவமைக்கும் நேரம், அதை உருவாக்க எழுதிய நிரல்கள் எல்லாம் பயன்பட்டது.

நான் உருவாக்கிய அந்த ஓப்பன் சோர்ஸ் நிரல்கள் தான் லிஸ்பின் புதிய வடிவம். கோடையின் முடிவில் நானும், டேனும் லிஸ்ப் மொழியும் புதிய வடிவம் ஒன்றை உருவாக்கும் பணிக்கு மாறினோம். அதற்கு ஆர்க் என பெயரிட்டேன். கேம்பிரிட்ஜில் ஒரு புதிய வீட்டை வாங்கினேன்.

அடுத்த இளவேனிலில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது. லிஸ்ப் மாநாட்டில் பேசுவதற்கு அழைப்பு வந்தது. நாங்கள் வியாவெப்பில் எப்படி லிஸ்பை பயன்படுத்தினோம் என்று ஒரு உரை ஆற்றினேன். அந்த உரையின் எழுத்து வடிவத்தை என் தளத்தில் பகிர்ந்தேன் – paulgraham.com. அந்த தளத்தை வியாவெப்பிற்கு பல வருடங்களுக்கு முன்பே உருவாக்கியிருந்தேன். ஆனால் எதற்கும் பயன் படுத்தவில்லை. ஒரே நாளில் 30,000 பார்வையாளர்கள் பார்த்திருந்தார்கள். எப்படி இது நடந்தது ? யாரோ ஒருவர் என் தள சுட்டியை slashdot தளத்தில் பகிர்ந்திருந்தார்.

ஆகா, இதோ வாசகர்கள் உள்ளார்கள் என்று தெரிந்தது. நான் ஏதாவது எழுதி அதை இணையத்தில் வெளியிட்டால், அதை யார் வேண்டுமானாலும் படிக்கலாம். இப்போழுது இது மிக எளிதாக தோன்றுகிறது. ஆனால் அச்சு ஊடகங்கள் காலத்தில், வாசகர்களிடம் சென்று சேர்வதற்கு, எடிட்டர்கள் என்னும் பூதங்கள் காக்கும் மிகக்குறுகிய வழிகளே இருந்தன. நீங்கள் எழுதிய எதுவும் வாசகர்களை சென்று சேர்வதற்கு ஒன்று நூலாகவோ, அல்லது செய்தித்தாளிளோ, பத்திரிக்கையிலோ வெளிவந்தால் தான் உண்டு. ஆனால் இப்போழுது  யார் வேண்டுமானாலும், எதை வேண்டுமானாலும் இணையம் மூலமாக பதிப்பிக்கலாம்.

1993 இல் இருந்தே இதற்கான வாய்ப்புகள் இருவாகிவிட்டாலும், நிறைய பேர் அதை அப்போது உணரவில்லை. இணையக் கட்டுமானத்தை உருவாக்கியதில் பங்களித்திருந்தாலும், அதில் நிறைய நேரம் செலவிட்டிருந்தாலும், ஒரு எழுத்தாளராக இருந்தும், எனக்கே இதை புரிந்து கொள்ள எட்டு வருடங்கள் ஆனது. அதன் முழு தாக்கத்தையும் புரிந்துகொள்ள மேலும் பல ஆண்டுகள் பிடித்தது. கட்டுரைகளின் புதிய காலம் துவங்கியது.

இணையத்திற்கு முந்தைய காலத்தில் கட்டுரைகள் வெளியிடுவதற்கான வழிகள் மிக குறைவு. நியூயார்க்கில் சரியான கேளிக்கை விருந்துகளுக்கு சென்றதன் வழியே அதிகார பீடத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த சிந்தனையாளர்கள் தவிர ஒரு துறையின் நிபுணர்கள் அவர்கள் துறைகள் பற்றி மட்டுமே எழுதமுடியும். பதிப்பிக்க வழியில்லாததால் நிறைய கட்டுரைகள் எழுதப்படவில்லை. இப்பொழுது அதற்கு வழியிருப்பதால், நான் அவற்றை எழுத திட்டமிட்டேன்.

அடுத்த பல ஆண்டுகளுக்கு நான் நிறைய கட்டுரைகளை வெவ்வேறு தலைப்பில் எழுதினேன். கொந்தர்களும் ஓவியர்களும் (Hackers & Painters) என என் கட்டுரையின் தலைப்பிலேயே ஓ’ரெய்லி அவற்றை ஒரு தொகுப்பாக வெளியிட்டது. ஒவ்வொரு வியாழக் கிழமையும் என் நண்பர்களின் கூடுகைக்காக இரவு உணவு சமைத்தேன். ஒரு கூட்டத்திற்கு எப்படி சமைக்க வேண்டும் என அதன் மூலம் தெரிந்து கொண்டேன். அலுவலகத்திற்காக கேம்பிரிட்ஜில் மேலும் ஒரு கட்டிடம் வாங்கினேன். முன்பு மிட்டாய் கடையாக (பலான பட ஸ்டூடியோவாகவும்) இருந்தது என்றார்கள்.  

2003 அக்டோபர் இரவில் என் வீட்டில் ஒரு பெரிய விருந்து நடந்தது. வியாழக்கிழமை விருந்திற்கு வரும் என் நண்பர் மரியா டேனியல்ஸின் புத்திசாலித்தனமான யோசனை அது. மூன்று பேர் அவர்களின் எல்லா நண்பர்களையும் ஒரே விருந்திற்கு அழைக்க வேண்டும். விருந்தினர்களுக்கு விருந்திற்கு வரும் மூன்றில் இரண்டு பங்கு மக்களை தெரியாமல் இருக்கலாம், ஆனால் அவர்களுக்கு புதியவர்களை பிடித்திருக்கலாம். அப்படி வந்த விருந்தினர்களில் ஒரு பெண்ணை எனக்கு அப்போது தெரிந்திருக்கவில்லை. ஆனால் எதிர்காலத்தில் மிகப்பிடிக்க போகிறது: ஜெஸிக்கா லிவிங்ஸ்டன். சில நாட்கள் கழித்து அவரை டேடிங்கிற்கு அழைத்தேன். 

ஜெஸிக்கா பாஸ்டன் இன்வெஸ்ட்மெண்ட் வங்கியின் மார்கெட்டிங் துறை தலைவர். அந்த வங்கி ஸ்டார்ட்-அப் பற்றி தங்களுக்கு தெரியும் என நினைத்திருந்தது. ஆனால் என்னுடைய ஸ்டார்ட்-அப் உலக நண்பர்களை சந்தித்ததன் மூலம், உண்மையான நிலவரத்தை அறிந்தபோது, ஜெஸிக்கா ஆச்சர்யமடைந்தார். அந்த கதைகளின் வண்ணங்கள் அவரை ஈர்த்தன. ஸ்டார்டப் நிறுவனர்களின் பேட்டிகளை ஒரு புத்தகமாக தொகுத்தார். 

அந்த வங்கிக்கு நிதிச்சிக்கல் வந்தபோது, தன் அணியில் இருந்த பாதிபேரை வேலையை விட்டு அனுப்பவேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளானார். அவரும் புதிய வேலையை தேடத்துவங்கினார். 2005இன் துவக்கத்தில் பாஸ்டனில் ஒரு முதலீட்டு நிறுவனத்தின் ஒரு விளம்பரத்துறை வேலைக்காக நேர்காணலுக்குச் சென்றார். அந்த நிறுவனம் தங்கள் முடிவை சொல்வதற்கு பல வாரங்கள் ஆனது. அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் வென்ச்சர் கேப்பிடல் எனும் முதலீட்டுத்துறையில் உள்ள தீர்க்கப்பட வேண்டிய சிக்கல்களை சொல்லி கொண்டிருந்தேன். ஒரு பெரிய முதலீடாக செய்யாமல், நிறைய சிறு முதலீடுகளை செய்யவேண்டும்; எம்பிஏ பட்டதாரி நிறுவனர்களைவிட, தொழில்நுட்பத்தில் தேர்ச்சி உடைய இளைஞர்களின் நிறுவனங்களில் முதலீடு செய்ய வேண்டும்; நிறுவனர்களையே தலைமை செயல் அலுவலர்களாக (CEO) நீடிக்கவிட வேண்டும்,..  

எப்பொழுதும் உரை ஆற்றுவதற்கு தயாராக இருப்பது கட்டுரைகள் எழுத உதவும். ஒரு குழு முன்பு எழுந்து, அவர்களின் நேரத்தை வீணாக்காமல் பேச வேண்டிய தேவை, எப்பொழுதும் கற்பனையை பெருமளவில் தூண்டும்.

ஹார்வேர்ட் கம்ப்யூட்டர் சொசைட்டி, இளநிலை மாணவர்களின் கணினி கிளப், என்னை ஒரு உரை ஆற்ற சொன்ன போது, ஒரு “ஸ்டார்டப்பை துவங்குவது எப்படி” என்று உரை ஆற்றலாம் என நினைத்தேன். நான் செய்த மோசமான தவறுகளை அவர்கள் செய்யாமல் இருப்பதற்காக.

அந்த உரையை ஆற்றும் போது, உங்கள் ஸ்டார்டப்களை துவங்குவதற்கான முதலீடுகளை தேடுவதற்கான சரியான இடம், வெற்றிகரமான ஸ்டார்டப்களின் நிறுவனர்களே. அவர்கள் சிறந்த அறிவுரைகளையும் தருவார்கள். அவர்களெல்லாம் என்னையே பார்ப்பது போல இருந்தது. பணம் கேட்டு வரப்போகும் நிறைய தொழில்திட்ட மின்னஞ்சல்களால் பயந்து, “ஆனால் என்னிடம் வராதீர்கள்” என்று சொன்னபடி என் உரையை தொடர்ந்தேன். இதற்கு மேலும் துவக்க முதலீட்டில் (angel investing) ஈடுபடுவதை தள்ளிப்போட வேண்டாம் என்று பின்பு எனக்கு தோன்றியது. யாஹூ எங்களை வாங்கி ஏழு வருடங்கள் கடந்து விட்டது. அப்போதிருந்தே ஸ்டார்டப்களில் துவக்க மூதலீட்டாளராக செயல்பட வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஆனால் ஒன்றில் கூட பணத்தை முதலீடு செய்யவில்லை.

அதே நேரத்தில் ராபர்ட்டுடனும், ட்ரெவோருடனும் ஏதாவது துவங்கலாம் என்று திட்டங்கள் தீட்டி கொண்டிருந்தேன். அவர்களோடு வேலை செய்ய முடியாததை ஒரு இழப்பாக கருதினேன். ஏதோ ஒன்றில் அவர்களோடு சேர்ந்து வேலை செய்ய முடியும் என்று தோன்றியது. 

மார்ச் 11 அன்று இரவுணவு முடித்து ஜெஸ்ஸிக்காவும் நானும் வீட்டிற்கு நடந்து சென்று கொண்டிருந்தபோது, கார்டன் மற்றும் வாக்கர் தெரு முனையில், அந்த மூன்று இழைகளும் ஒன்றாகின. நீண்ட நேரம் எடுத்துகொள்ளும் முதலீட்டாளர்களை தூக்கி தூர வீசுவோம். நாங்களே ஒரு முதலீட்டு நிறுவனத்தை துவங்கி, நாங்கள் அதுவரை பேசிக்கொண்டிருந்த யோசனைகளை செயல்படுத்துவோம். நான் அதற்குண்டான பணத்தை மூதலீடாக தருவேன். ஜெஸ்ஸிக்கா அவருடைய வேலையை துறந்து வந்து இந்த புதிய நிறுவனத்தில் வேலை செய்வார். ராபர்ட்டும், ட்ரெவோரும் பார்ட்னர்களாக சேர்ந்து கொள்வார்கள்.[13]

மீண்டும் ஒருமுறை அறியாமை எங்களுக்கு சாதகமாக வேலை செய்தது. ஏஞ்சல் இன்வெஸ்டர்களாக எப்படி ஆவது என்று எங்களுக்கு தெரியாது. 2005 இல் பாஸ்டனில் சொல்லி கொடுப்பதற்கு எந்த ரான் கான்வேக்களும் (Ron Conway) இல்லை. அதனால் எங்களுக்கு எது சரியாக தோன்றுகிறதோ அதை செய்தோம். அவற்றில் சில மிக புதுமையானவை. Y Combinator (YC) என்ற முதலீட்டு நிறுவனத்தை துவங்கினோம்.

YC இல் நிறைய விஷயங்கள் உண்டு. எல்லாவற்றையும் ஒரே நேரத்தில் உருவாக்கவில்லை. நாங்கள் முதலில் “ஏஞ்சல் நிறுவனம்” துவங்கினோம். அந்த நாட்களில் இந்த இரு சொற்களும் ஒன்றாக ஒலிக்காது. வென்ச்சர் காப்பிடல் நிறுவனங்கள் இருந்தன. முதலீடு செய்வதற்கென்றே ஆட்கள் அவற்றில் வேலை செய்தார்கள், ஆனால் அவர்கள் பெரிய, மில்லியன் டாலர் முதலீடுகளை மட்டுமே செய்தார்கள். சிறிய முதலீட்டை செய்யும் தனி நபர் “ஏஞ்சல்”கள் இருந்தனர். பெரும்பாலும் அவர்களுக்கு வேறு முழுநேர வேலைகள்  இருக்கும். முதலீடு ஒரு பகுதிநேர வேலையாகவே இருக்கும். ஆனால் அவர்கள் இருவருமே நிறுவனர்களுக்கு துவக்கத்தில் அவ்வளவு உதவிகரமாக இல்லை. ஏனென்றால் வியாவெப்பின்போது சிலவற்றில் எங்களுக்கு பெரிய உதவிகள் கிடைக்கவில்லை. உதாரணமாக, ஜூலியன் எங்களை ஒரு நிறுவனமாக பதிவு செய்தது எங்களுக்கு ஒரு மாயம் போல இருந்தது. சிக்கலான மென்பொருளை எழுதிவிடலாம், ஆனால் ஒரு நிறுவனமாக பதிவுசெய்தல், சட்டதிட்டங்கள், பங்குகள், இதையெல்லாம் எப்படி செய்வது ? எங்கள் திட்டம் வெறும் முதலீடு செய்வது மட்டுமல்ல, ஆனால் ஜூலியன் எங்களுக்கு செய்தவற்றையெல்லாம் புதிய ஸ்டார்டப்களுக்கு நாங்கள் செய்வது என தீர்மானித்தோம்.

YC ஒரு நிதி நிறுவனமாக துவங்கவில்லை. அதற்கு பெரிய நிதி தேவைப்படாததால் எங்களுடைய சொந்த பணத்தை கொண்டே துவக்கிவிட்டோம். 99% வாசகர்கள் இந்த வரியை கடந்து சென்றுவிடுவார்கள். ஆனால் தொழில்முறை முதலீட்டார்கள் “ஆகா. அப்படியென்றால் எல்லா வருமானமும் அவர்களுக்கே” என நினைக்கலாம். மீண்டும் சொல்கிறேன், அப்படி நாங்கள் முன்பே திட்டமிடவில்லை. எங்களுக்கு விசி நிறுவனங்கள் எப்படி துவங்கப்பட்டிருந்தன என்று தெரியவில்லை. மற்ற பணக்கார்களிடம் இருந்து முதலை திரட்ட வேண்டும் என்று எங்களுக்கு தோன்றவில்லை. அப்படி தோன்றியிருந்தால், எங்கே துவங்க வேண்டும் என்று தெரிந்திருக்காது.

YC யுடைய தனிச்சிறப்பே அதன் பேட்ச் (batch) மாடல்தான்: வருடத்தில் இருமுறை நிறைய ஸ்டார்ட்அப்களில் ஒரே நேரத்தில் முதலீடு செய்வது. அதன்பின் மூன்று மாதங்கள் முழூமூச்சாக அவற்றிற்கு உதவி செய்வது. அதை நாங்கள் எதேச்சையாகத்தான் கண்டுபிடித்தோம் – எங்களுக்கு முதலீட்டை பற்றி தெரியாததால். நிறைய முதலீடுகள் செய்தால்தான் கற்றுக்கொள்ளலாம். நிறைய ஸ்டார்டப் நிறுவனங்களில் ஒரே நேரத்தில் முதலீடு செய்து கற்றுக்கொள்வது அதற்கு ஒரு வழியில்லையா? இளநிலை பொறியியல் மாணவர்கள் நிறைய தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களில் கோடைகாலத்தில் பகுதிநேர வேலை (internship) செய்தார்கள் என்பது தெரியும். ஏன் கோடைகாலத்தில் ஒரு திட்டத்தை துவக்கி, மாணவர்களையே அவர்களுடைய ஸ்டார்டப் நிறுவனங்களை துவங்க செய்யக்கூடாது? கத்துக்குட்டி முதலீட்டாளர்கள் என்ற குற்ற உணர்ச்சி இருக்காது, ஏனென்றால் மாணவர்களும் ஒருவகையில் கத்துக்குட்டி நிறுவனர்கள்தான். இதில் நாங்கள் பெரிய அளவில் பணம் சம்பாதிக்க முடியவில்லை என்றாலும், எங்களுக்கு முதலீட்டில் அனுபவம் வளரும். மாணவர்களுக்கும் மைக்ரோசாஃபிட்டில் பகுதிநேர வேலையைவிட மேலும் சுவாரஸ்யமாக கோடையை செலவிடலாம்.

கேம்பிரிட்ஜில் நான் வாங்கிய கட்டிடத்தை எங்கள் தலைமை அலுவலகமாக பயன்படுத்தினோம். நாங்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து வாரத்தில் ஒருநாள் இரவு உணவு உண்போம் – செவ்வாய்கிழமைகளில். ஏற்கனவே நான் எல்லோருக்கும் வியாழனில் உணவு சமைக்கிறேன். இரவு உணவிற்குபின், ஸ்டார்ட்அப்களில் அனுபவம் உள்ளவர்களை அழைத்து வந்து உரையாற்ற வைப்போம்.

இளநிலை மாணவர்கள் கோடைக்கால வேலைகளைப்பற்றி அப்போது முடிவெடுத்து கொண்டிருப்பார்கள் என்று தெரியும். அதனால், சில நாட்களிலேயே “கோடைகால நிறுவனர்கள் திட்டம்” SFP என்று ஒன்றை சும்மா உருவாக்கினோம். இளங்கலை மாணவர்கள் விண்ணப்பிக்கலாம் என என்னுடைய தளத்தில் ஒரு அறிவிப்பை வெளியிட்டேன். கட்டுரைகள் எழுதுவது “டீல் ஃப்ளோ”விற்கு உதவும் (முதலீட்டாளார்களின் சொற்களின்படி) என்று நான் கற்பனை செய்துபார்க்கவில்லை. ஆனால் அது மிக சிறந்த வழியாக இருந்தது.[15] கோடைகால நிறுவனர்கள் திட்டத்திற்கு 225 விண்ணப்பங்கள் வந்திருந்தன. எங்களுக்கு இன்னுமொரு ஆச்சரியம் – அதில் நிறைய விண்ணப்பங்கள் ஏற்கனவே பட்டம்பெற்ற அல்லது வரும் ஆண்டில் பட்டம்பெறப்போகும் மாணவர்களிடம் இருந்து வந்தது. நாங்கள் எதிர்பார்த்ததைவிட இந்த SFP தீவிரமான ஒன்றாக மாறிக்கொண்டிருந்தது. 

அந்த 225ந்தில் இருந்து 20 குழுக்களை நேர்முகத்திற்கு அழைத்திருந்தோம். 8 குழுக்களை தேர்ந்தெடுத்தோம். அவர்கள் ஒரு திறமையான குழு. அந்த முதல் குழுவில் ரெட்டிட், ட்விட்ச் துவங்கிய ஜஸ்டின் கான் மற்றும் எம்மட் ஷியர், RSS Feedஐ எழுதிய ஆரோன் ஸ்வாட்ஸ் – (பின்னாளில் ஓப்பன் ஆக்ஸஸ்க்கான உயிர்தியாகம் செய்தவர்), சாம் ஆல்ட்மேன் (பின்னாளில் YCயின் இரண்டாவது தலைவராக பொறுப்பேற்று கொண்டவர் மற்றும் ஓப்பன்-ஏ.ஐ. / சாட்ஜிபிடி துவங்கியவர்). முதல் குழு திறமையானவர்களாக அமைந்தது அதிர்ஷ்டத்தால் என நான் நினைக்கவில்லை. மைக்ரோசாப்ட், கோல்ட்மேன் சாக்ஸ் போன்ற மதிப்புமிக்க நிறுவனங்களில் கிடைக்கூடிய கோடைகால பகுதிநேர வேலையை வேண்டாம் என்று சொல்லி, ‘கோடைகால நிறுவனர்கள் திட்டம்’ போன்ற என்னவென்றே தெரியாத ஒன்றிற்கு வருவதென்றால் அவர்கள் தைரியமிக்கவர்களாக இருக்கவேண்டும். 

ஸ்டார்ட்அப் நிறுவனங்களுக்கு கிடைக்கும் முதலீடு என்பது இரண்டு விஷயங்களின் கலவை – ஜூலியன் எங்களுக்கு தந்தது (பத்தாயிரம் அமெரிக்க டாலருக்கு 10% பங்கு) மற்றும் எம்.ஐ.டி மாணவர்களுக்கு கிடைக்கும் கோடைகால பகுதிநேர வேலையின் சம்பளம். (ஆறாயிரம் டாலர்கள்). நாங்கள் ஒவ்வொரு நிறுவனருக்கும் ஆறாயிரம் டாலர்கள் தந்தோம் – ஒரு நிறுவனத்தில் இரு நிறுவனர்கள் இருந்தார்கள். ஆகவே ஒவ்வொரு நிறுவனத்திலும் 6% பங்குகளை வாங்கிக்கொண்டு பணிரெண்டாயிரம் டாலர்கள் முதலீடு செய்தோம். அது நியாயமாக இருக்கவேண்டும். ஏனென்றால், எங்களுக்கு கிடைத்த டீலை விட அது இரண்டு மடங்கு சிறந்தது. மேலும், அந்த அதி வெப்பமாக இருந்த அந்த முதல் கோடையில், ஜெஸ்ஸிக்கா நிறுவனர்களுக்கு இலவசமாக ஏசி வாங்கித்தந்தார்.[16]

அதிக எண்ணிக்கையிலான ஸ்டார்ட்அப்களில் முதலீடு செய்யும் வழியை மிக விரைவிலேயே கண்டுகொண்டோம் என்று  தோன்றியது. நிறைய ஸ்டார்டப் நிறுவனங்களில் ஒரே சமயத்தில் முதலீடு செய்வது எங்களுக்கு வசதியாக இருந்தது. ஏனென்றால் நிறைய ஸ்டார்டப்களுக்கு தேவையானவற்றை ஒரே நேரத்தில் செய்யமுடியும். ஒரே குழுவாக இருப்பது ஸ்டார்டப்களுக்கும் பயன் தந்தது. நிறுவனர்களுக்கு இருந்த பெரிய சிக்கல் தனிமை. குழுவாக இருப்பதால் அது தீர்ந்தது. நிறுவனர்கள் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்களை அதே குழுவில் உள்ள மற்ற நிறுவனர்களால் புரிந்துகொள்ளவும் முடிந்தது. தீர்வையும் தந்தார்கள்.

YC வளர்ந்தபோது, மேலும் நிறைய பலன்களை கண்டுகொண்டோம். YC வழியாக ஸ்டார்டப் துவங்கிய நிறுவனர்கள் ஒரு நெருங்கிய குழுவாக ஆனார்கள். ஒருவருக்கு ஒருவர் உதவி செய்வதார்கள். குறிப்பாக புதிய நிறுவனர்களுக்கும் உதவிகள் செய்தார்கள். சில வருடங்கள் முன்பு அதே நிலையில் இருந்ததால், இன்னொன்றையும் கவனித்தோம்: ஒரு ஸ்டார்ட்-அப் இன்னொரு ஸ்டார்ட்-அப்பின் நுகர்வோர் ஆனது. “YC GDP” என்று இதை நாங்கள் கிண்டலாக சொன்னோம். YC வளர வளர அந்த கிண்டல் குறைந்து, இப்போது நிறைய ஸ்டார்டப்-அப்கள் தங்களின் குழுவில் உள்ள மற்ற ஸ்டார்டப்-அப்களில் தான் தங்களுடைய முதல் நுகர்வோர்களை கண்டு கொள்கிறார்கள்.   

2006 கோடையில், ராபர்ட்டும் நானும் ஆர்க்கின் புதிய வடிவத்தில் வேலை செய்ய ஆரம்பித்தோம். புதிய ஆர்க் ஓரளவு வேகமாக இருந்தது. இந்த புதிய ஆர்க்கை சரிபார்ப்பதற்காக, அதில் நான் “ஹேக்கர் நீயுஸை” (https://news.ycombinator.com/) எழுதினேன். முதலில் அதை ஸ்டார்டப் நிறுவனர்களுக்காக, எல்லா ஸ்டார்ட்-அப் செய்திகளையும் தொகுக்கும் தளமாக “ஸ்டார்ட்-அப் நியூஸ்”  என திட்டமிட்டேன். ஆனால், சில மாதங்களில் ஸ்டார்ட்-அப்களை பற்றி மட்டுமே படித்ததால் சலிப்படைந்தேன். மேலும் இந்த தளத்தின் வாசகர்கள் ஸ்டார்ட்-அப் நிறுவனர்கள் இல்லை. எதிர்காலத்தில் ஸ்டார்ட்-அப் துவங்குபவர்கள்தான். அதனால், தளத்தின் பெயரை “ஹேக்கர் நியூஸ்” என்று மாற்றி, ஒருவரின் அறிவார்வத்தை தூண்டும் அனைத்தையும் தொகுக்க ஆரம்பித்தோம். 

 “ஹேக்கர் நியூஸ்” கண்டிப்பாக YCக்கு நன்மையை தந்தது. ஆனால் என் அழுத்தத்திற்கு பெரிய காரணமாகியது. நிறுவனர்களை தேர்ந்தெடுத்து, அவர்களுக்கு உதவுவது மட்டுமே வேலை என்றால், என் வாழ்க்கை எளிதாக இருந்திருக்கும். “ஹேக்கர் நியூஸ்” ஆரம்பித்தது ஒரு தவறு என்றாகியிருக்கும். கண்டிப்பாக ஒருவருக்கு வரும் பெரிய அழுத்தம், குறைந்தபட்சம் அவர் செய்யும் செயலின் மையத்தை சார்ந்ததாக இருக்க வேண்டும். என்னுடைய வலி, நீண்ட மராத்தான் ஓட்டத்தில் தொலைதூரம் ஓடியதால் ஏற்படும் வலிபோல இல்லாமல் சரியான ஷு அணியாததால் வந்த கால் கொப்பளத்தால் ஏற்பட்ட வலியைப்போல இருந்தது. YCயில் ஏதாவது அவசர பிரச்சனை என்றால், 60% அது  “ஹேக்கர் நியூஸ்”ஸினால் வந்ததாக இருக்கும் [17].

“ஹேக்கர் நியூஸ்” போலவே YCயின் அனைத்து மென்பொருளையும் நான் ஆர்க்கில் தான் எழுதினேன். ஒரளவு ஆர்க்கில் நான் நேரம் செலவிட்டாலும், சீராக நான் ஆர்க்கை மாற்றுவதை நிறுத்தினேன். நேரமில்லை என்பது ஒரு காரணம். மேலும் எங்கள் கட்டுமானங்கள் அனைத்தும், ஆர்க்கில் இருப்பதால், தேவையில்லாமல் அதை நோண்ட வேண்டாம் என்பதும் மற்றொரு காரணம். என்னுடைய மூன்று பிராஜக்ட்டுகள் இரண்டாக குறைந்தது: கட்டுரை எழுதுவது, YC வேலை.

YC வேலை, என்னுடைய மற்ற வேலைகளை விட வேறுபட்டது. எதில் வேலை செய்யலாம் என்று நான் முடிவெடுப்பதற்கு பதில், சிக்கல்கள் தேடி வந்தன. ஒவ்வொரு ஆறு மாதங்களும், புதிய ஸ்டார்டப் குழுக்கள் வந்தன. அவர்களுடைய சிக்கல்கள் அனைத்தும் எங்கள் சிக்கல்களாயின. சிக்கல்கள் வெவ்வேறாக இருந்தன. மற்றும் நிறுவனர்கள் மிகவும் திறமையானவர்களாக இருந்தனர். அதனால் அந்த வேலை என்னை முழுவதும் ஈடுபடுத்தியிருந்தது. மிகக்குறைந்த நேரத்தில் ஸ்டார்டப்-அப்களை பற்றி கற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்றால், இந்த வழியைவிட நீங்கள் சிறந்த ஒன்றை தேர்ந்தெடுத்திருக்க முடியாது. 

இந்த வேலையின் சில பகுதிகள் எனக்கு பிடிக்கவில்லை. நிறுவனர்களிடையே வரும் சண்டைகள், மக்கள் எப்போது பொய் சொல்கிறார்கள் என்று கண்டுபிடிப்பது, ஸ்டார்ட்-அப்களுடன் பிரச்சனை செய்தவர்களுடன் சண்டை, இன்னும் பல. ஆனால் எனக்கு பிடிக்காதவற்றிலும் கடுமையாக உழைத்தேன். கெவின் ஹேலின் சொல் என்னை பயம்கொள்ளச்செய்தது: “தலைவனைவிட வேறுயாரும் கடுமையாக உழைப்பதில்லை”. அவர் ஒரு விளக்கமாகவும், ஒரு அறிவுரையாகவும் சொன்னது அது. அந்த அறிவுரையே என்னுடைய பயத்திற்கு காரணம். YC நன்றாக வரவேண்டும் என்று விரும்பினேன். என்னுடைய கடுமையான உழைப்பு என்பது மற்றவர்களின் உழைப்பிற்கு ஒரு உச்ச வரம்பாக இருக்குமென்றால், நான் கடுமையான உழைக்கத்தான் வேண்டும்.  

2010இல் ஒரு நாள், கலிஃபோர்னியாவிற்கு நேர்காணல்கள் நடத்துவதற்கு வந்தபோது, ராபர்ட் மோரிஸ், நான் வியந்துபோகும் ஒன்றை செய்தான்: நான் கேட்காமலேயே எனக்கு அறிவுரை வழங்கினான். முன்பு ஒருமுறை மட்டுமே அவன் அப்படி செய்திருக்கிறான். வியாவெப்பில் ஒரு நாள், சிறுநீரக கற்கள் ஏற்படுத்திய வலியில் நான் குனிந்து நின்றபோது, என்னை அவன் மருத்துவமனைக்கு அழைத்து செல்கிறேன் என்றான். ராபர்ட் சதாரணமாகவெல்லாம் அறிவுரை சொல்லக்கூடியவன் அல்ல. அவனுடைய சொற்கள் எனக்கு தெளிவாக நினைவில் இருந்தது. “நீ செய்யக்கூடிய கடைசி சிறந்த செயல் YCயாக இல்லாமல் நீ பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.” 

அவன் சொன்னது அப்போழுது எனக்கு புரியவில்லை. மெல்ல புரிந்தது. நான் விலகிக்கொள்ள வேண்டும் என சொல்கிறான். அது ஒரு வித்தியாசமான அறிவுரையாக தோன்றியது. ஏனென்றால் YC சிறப்பாக செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. ராபர்ட்டின் யோசனையைவிட அபூர்வமானது ஒன்று இருந்தால், அது அவனுடைய யோசனை தவறென்றாவது. ஆம், YC என்னுடைய எல்லா நேரத்தையும் எடுத்துக்கொண்டதால், நான் செய்யக்கூடிய கடைசி செயலாக YC தான் இருக்கும். YC ஏற்கனவே ஆர்க்கை விழுங்கிவிட்டது. கட்டுரைகளையும் விழுங்க ஆரம்பித்தது. ஒன்று YC என் வாழ்நாளின் வேலையாக இருக்க வேண்டும், அல்லது அதில் இருந்து நான் விலக வேண்டும். YC என் வாழ்நாள் வேலையில்லை, ஆகவே விலக முடிவு செய்தேன்.

2012இன் கோடையில் என் அம்மாவிற்கு பக்கவாதம் வந்தது. புற்றுநோயினால் ஒரு இரத்தக்கட்டி ஏற்பட்டிருந்தது. வாதம் அவளுடயை சமநிலையை குலைத்து, மருத்துவமனையிலே இருக்க வைத்திருந்தது. ஆனால் அம்மா அங்கிருந்து கிளம்பி வீட்டிற்கு போகவேண்டும் என்றாள். நானும் என் சகோதரியும் அவளுடைய விருப்பத்தை நிறைவேற்ற விரும்பினோம். ஆரிகானிற்கு அடிக்கடி விமானத்தில் சென்று அம்மாவை பார்த்துக்கொண்டேன். விமான பயணங்களில் நிறைய யோசித்தேன். அப்படி ஒரு பயணத்தில், YCயை வேறு யாரிடமாவது ஒப்படைக்க வேண்டும் என்று தெளிவாகியது.

ஜெஸ்ஸிக்காவிடம் அவள் தலைமை பொறுப்பை ஏற்கிறாளா என்று கேட்டேன். அவள் மறுத்துவிட்டாள். சாம் ஆல்ட்மேனிடம் கேட்டுப்பார்ப்போம் என்று தோன்றியது. ராபர்ட் மற்றும் ட்ரெவோரிடம் ஆலோசித்து, எங்கள் அனைவருக்கும் பதிலாக ஒரு புதிய அணியை கொண்டு வர விரும்பினோம். அதுவரை YCயின் நிறுவனர்களாக நாங்கள் நால்வருமே அதை நடத்தினோம். YC நீண்ட நாள் நிலைக்க வேண்டும் என விரும்பினோம். அப்படியென்றால் நிறுவனர்களே நடத்தமுடியாது. சாம் ஏற்றுக்கொண்டால், சாம் YCயை மறுகட்டமைத்து கொள்ளலாம். நானும் ராபர்ட்டும் ஓய்வு பெற்றுக்கொள்வோம். ஜெஸ்ஸிக்காவும், ட்ரெவோரும் சாதாரண பங்குதாரராக மாறிக்கொள்வார்கள்.

YC யின் தலைமையை ஏற்றுக்கொள்ள விருப்பமா என்று சாமிடம் கேட்ட போது, முதலில் மறுத்தார். அணு உலைகளை உருவாக்கும் ஸ்டார்டப்-அப்பை தொடங்க திட்டமிட்டிருந்தார். ஆனால், நான் விடவில்லை. அக்டோபர் 2013இல் ஏற்றுக்கொண்டார். 2014 குளிர்கால குழுவில் இருந்து சாம் YCயை நடத்துவது என்று முடிவு செய்தோம். 2013இன் மீதி நாட்களில், YCயை நடத்தும் பொறுப்பை சிறிது சிறிதாக சாம் ஏற்றுக்கொண்டார். 

என் அம்மாவிற்கு கேன்சர் திரும்பிவிட்டது.    ஜனவரி 15, 2014இல் அம்மா இறந்துவிட்டாள். எதிர்பார்த்த மரணம் என்றாலும், அது நிகழ்ந்தபோது ஏற்கக் கடினமாக இருந்தது. மார்ச் மாதம் வரை YCயில் வேலை செய்தேன். டெமோ நாளுக்கு ஸ்டார்டப்கள் தயாராவதற்கு உதவினேன். அதன்பின் முற்றிலும் விலகிவிட்டேன். இப்பொழுதும் முன்னாள் YC குழுக்கள் மற்றும் எனக்கு பிடித்தவற்றில் புதிய ஸ்டார்ட்அப் துவங்குபவர்களிடம் பேசுகிறேன். அது வாரத்தில் சில மணிநேரங்கள் மட்டுமே எடுக்கிறது. 

அடுத்து என்ன செய்யவேண்டும்? ராபர்ட் அறிவுரையில் அந்த கேள்விக்கு பதில் சொல்லவில்லை. முற்றிலும் வேறெதாவது செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றியது. அதனால் ஓவியம் வரைய முடிவு செய்தேன். என் முழு கவனத்தையும் செலுத்தினால், எந்தளவு என்னால் சிறப்பாக வரைய முடியும்? வரைவதற்கு தடுமாறினேன். மீண்டும் பிடிகிடைப்பதற்கு கொஞ்ச காலம் ஆகியது. ஆனால் அது என்னை முற்றிலும் ஆக்ரமித்திருந்தது.

2014 மீதி காலத்தை நான் ஓவியம் வரைவதிலே செலவிட்டேன். நீண்ட நாள் கழித்து, எந்த இடைஞ்சலும் இல்லாமல் வேலை செய்ய முடிந்தது. நான் முன்பிருந்ததை விட மேலும் சிறந்த ஓவியனாக வேண்டும். சுமாரான ஓவியன் என்றல்ல மேலும் சிறந்த ஓவியன். ஆனால் நவம்பர் மாதத்தில், ஓவியம் வரைந்து கொண்டிருந்தபோதே, என் ஆர்வமெல்லாம் வற்றிவிட்டது. அதுவரை, நான் வரையும் ஓவியம் எப்படி வருகிறது என்று பார்ப்பதில் பெரிய ஆர்வம் இருந்தது. ஆனால் திடீரென்று இதுவும் ஒரு வேலையை போல தோன்ற ஆரம்பித்தது. ஓவியம் வரைவதை நிறுத்தினேன். தூரிகைகளை சுத்தம் செய்து வைத்தபின், இதுவரை இன்னும் வரையவில்லை.  

சொல்வதற்கு கோழைத்தனமாக இருக்கிறது. ஆனால் கவனம் என்பது ஒரு ஜீரோ சம் (zero sum) விளையாட்டு. நீங்கள் செய்யும் செயலை தேர்ந்தெடுக்க முடிந்தால், அது உங்களின் மிகச்சிறந்த (அல்லது ஒரு நல்ல) செயலாக இல்லாமல் இருந்தால், அது மற்ற செயல்களில் இடையூறு விளைவிக்கும். ஐம்பது வயதில் செய்யும் காரியங்களை சொதப்பினால் அதற்கு விலை கொடுக்க வேண்டியிருக்கும். 

மீண்டும் கட்டுரைகள் எழுதத்துவங்கினேன். அடுத்த சில மாதங்களில் மேலும் சில கட்டுரைகள் எழுதினேன். 2016இன் கோடையில் நாங்கள் இங்கிலாந்திற்கு இடம்பெயர்ந்தோம். எங்கள் குழந்தைகள் வேறு ஒரு நாட்டில் வாழும் அனுபவத்தை பெற விரும்பினோம். நான் பிறப்பால் பிரிட்டீஷ் குடிமகன். அதனால் இங்கிலாந்து முதல் தேர்வாக இருந்தது. ஒரு வருடம் வாழலாம் என்றுதான் முதலில் திட்டமிட்டோம். அந்த ஒரு வருடம் மிகப்பிடித்திருந்ததால், அங்கேயே தங்கிவிட்டோம். 

இப்பொழுது மீண்டும் கட்டுரைகள் எழுதமுடியுமென்பதால், கட்டுரைகளின் தலைப்பை தேர்ந்தெடுத்து சேர்த்துவைத்துள்ளேன். 2020 இல் கட்டுரைகள் எழுதிக்கொண்டிருந்த்போதே, அடுத்து செய்யும் செயல்கள் என்ன என்று யோசிக்க துவங்கினேன். என்ன செய்யவேண்டும் என்று எப்படி தேர்ந்தெடுப்பது? சரி, என்ன செய்யவேண்டும் என்று முன்பு எப்படி தேர்ந்தெடுத்தேன்? அந்தக் கேள்விக்கு விடையாக ஒரு கட்டுரை எழுதினேன். அந்த பதில் எவ்வளவு நீளமாகவும், குழப்பமாகவும் இருந்தது என்பதை கண்டுகொண்டது எனக்கு ஆச்சரியத்தை தந்தது. இந்த வாழ்க்கை வாழ்ந்தது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தால், மற்றவர்களுக்கு ஆர்வத்தை தூண்டலாம், இதே போன்ற ஒரு குழப்ப வாழ்க்கையை வாழ்பவர்களுக்கு ஒரு தூண்டுதலாக இருக்கலாம். அதனால், மற்றவர்கள் படிப்பதற்காக அதன் நீளமான வடிவத்தை எழுதினேன். அந்த கட்டுரையின் கடைசி வரி இது.  

குறிப்புகள்:

எங்கள் Y Combinator அனுபவம் பொதுவான ஒன்றை சொல்லித்தருகிறது: முறைமைகள் நீண்ட நாட்கள் உங்களை கட்டுப்படுத்தும். அந்த முறைமைகளை உருவாக்கிய அடைப்படை காரணிகள் மாறிய பின்பும். பத்திரிக்கைகளில் கட்டுரைகளை பதிப்பித்தலுக்கு இருந்த தடைகள்  போலவே முதலீட்டு நிறுவனங்களுக்கும் உண்மையான சில கட்டுப்பாடுகள் இருந்தன. ஒரு காலத்தில் ஸ்டார்டப்களை துவங்குவது செல்வேறியதாகவும், அரிதாகவும் இருந்தது. பின்பு எளிதாகவும், செலவு குறைந்ததாகவும் மாறியபின்பும் முதலீட்டு நிறுவனங்களின் முறைமைகள் பழைய உலகையே பிரதிபலித்தன.

அதிவேகமாக மாற்றம் அடையும் துறைகளில் (அவற்றில் முறைமைகளும் விரைவிலே காலாவதியாகும்) சுதந்திர சிந்தனை உடையவர்களுக்கு (முறைமைகளை அதிகம் பேணாதவர்கள்) ஒரு அட்வாண்டேஜ் உண்டு. 

ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயம்: எந்த துறைகள் அதிவேகமாக மாற்றம் அடையும் என்று கணிக்க முடியாது. மென்பொருளும், முதலீட்டு துறைகளும் வேகமாக மாறும் என்பதை கணிக்க முடிந்தாலும், கட்டுரை பதிப்பித்தல் மொத்தமாக மாறிவிடும் என்று யார் எதிர்பார்த்தார்கள்?  

#

Y Combinator நாங்கள் முதலில் வைத்த நினைத்த பெயர் இல்லை. கேம்பிரிட்ஜ் சீட் என்றே பெயரிட நினைத்தோம். ஆனால் ஒரு வட்டாரத்தை குறிக்கும் பெயரை வைக்க விரும்பவில்லை. சிலிக்கான் வேலியில் எங்களை யாராவது காப்பியடித்துவிடலாம் என்பதால், லாம்டா கால்குலஸில் இருந்து Y Combinator என பெயரிட்டுக்கொண்டோம். ஆரஞ்சு நிறத்தை நான் தேர்வு செய்தேன். அது வெப்பமான நிறம். மற்ற முதலீட்டு நிறுவனங்கள் எதுவும் பயன்படுத்தாத நிறம். 2005இல் முதலீட்டு நிறுவனங்கள் மெரூன், அடர் நீலம், அடர் பச்சை நிறங்களை தேர்வு செய்தார்கள். அவர்கள் நிறுவனர்களை விட முதலீட்டாளர்களை ஈர்க்க அந்த நிறங்களை தேர்வு செய்திருந்தார்கள்.  YCயின் லோகோ எங்கள் உள்வட்ட ஜோக்: வியாவெப் லோகோ ஒரு சிவப்பு வட்டத்தில் ஒரு வெள்ளை V. அது போலவே, YCயின் லோகோவை ஒரு ஆரஞ்சசு கட்டத்தில் வெள்ளை Y என தேர்ந்தெடுத்தேன்.

#

2009இல் துவங்கி சில வருடங்களுக்கு YC மற்ற முதலீட்டாளர்களிடம் இருந்து முதல் திரட்டியது. YC மிகப்பெரிதாக ஆன போது எங்கள் சொந்த பணத்தை வைத்தே நடத்த முடியவில்லை. ஆனால் YC இல் ஒரு ஸ்டார்டப்பாக இருந்த ஹிரோகூ (Heroku) நிறுவனத்தை சேல்ஸ்ஃபோர்ஸ் வாங்கிய போது எங்களுக்கு நிறைய பணம் வந்தது. மீண்டும் எங்கள் பணத்தை வைத்தே YCயை நடத்தத்துவங்கினோம். 

#

“டீல் ஃப்ளோ” என்ற பதத்தை நான் என்றுமே விரும்பியதில்லை. ஏனென்றால் புதிய ஸ்டார்டப்களின் எண்ணிக்கை எந்த ஒரு காலத்திலும் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவே இருக்கும் என்பதை குறிக்கிறது. அந்த கருத்து தவறானது. YCயை உருவாக்கிய காரணமே அதை தவறாக்க வேண்டும் என்பதுதான். தொடங்கியிருக்க வாய்ப்பில்லாத ஸ்டார்டப்களை துவங்க உதவ வேண்டும் என்பதே அது. 

#

இணையத்தில் ஒரு குழுமம் (ஹேக்கர் நியூஸ்) நடத்தியபடியே கட்டுரைகள் எழுதினால் ஏற்படும் சிக்கலை நான் எதிர்கொண்டேன். நீங்கள் ஒரு குழுமத்தை நடத்தினால், எல்லா உரையாடல்களையும் கவனிக்காவிட்டால் கூட, உங்களை குறிப்பிடும் உரையாடல்களையாவது கவனிக்க வேண்டும். நீங்கள் கட்டுரை எழுதினால், அதை கண்டபடி புரிந்துகொண்டு உங்கள் குழுமத்தில் மக்கள் பதிவிடுவார்கள். தனித்தனியாக இந்த சிக்கல்களை சமாளித்தாலும், அவை இரண்டும் ஒன்றாக சேரும்போது மிக கொடுமையாக இருக்கும். ‘கண்டபடி’ புரிந்துகொண்டு எழுதப்படும் எதிர்வினைகளுக்கு நீங்கள் பதில் சொல்ல வேண்டும். இல்லையென்றால் உங்கள் குழுமத்திலே அதிக வாக்குகள் பெற்று அவை முதல் பதிவாக வரும்போது, நீங்கள் சும்மா இருந்தால், அதை ஏற்கிறீர்கள் என்றே பொருள். ஆனால் பதில் சொன்னீர்களென்றால், அது கண்டபடி புரிந்துகொள்ளும் கூட்டத்தை மேலும் ஊக்கப்படுத்தி, உங்களோடு கணக்கு தீர்க்க நினைக்கும் கூட்டமெல்லாம் “இதுதாண்டா சான்ஸ்” என்று புகுந்து வெளுக்கும்.

முற்றும்.

செயற்கை நுண்ணறிவும் மொழிபெயர்ப்பும் – தொகுப்பாக

எழுத்தாளர் சுசித்ராவிடம் ஏ.ஐ குறித்து ஒரு தொடர் எழுதுவதாக சில நாட்களுக்கு முன்பு சொல்லி இருந்தேன். அந்த தொடருக்கு முன்னோட்டமாக பால் கிரஹாமின் வாழ்க்கை வரலாறை மூன்று பகுதிகளாக அடுத்த மூன்று நாட்களில் வெளியிடுகிறேன்.

பால் கிரஹாம் – வாழ்க்கை வரலாறு – 1 

பால் கிரஹாம் ஸ்டார்ட்-அப் உலகில் நன்கு தெரிந்த பெயர். பால் கிரஹாமுக்கு முந்தைய காலகட்டத்தில் [2000 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பு], ஒரு ஸ்டார்ட்-அப் நிறுவனத்தில் குறைந்தபட்ச முதலீடு சில மில்லியன் டாலர்கள். முதலீடு அதிகமாக இருந்ததால், குறைவான நிறுவனங்களே ஆரம்பிக்கப்பட்டன. வங்கிகளுக்கும் ஸ்டார்ட்-அப் நிறுவனங்களில் எப்படி முதலீடு செய்வது என்று புரியவில்லை. ஸ்டார்ட்-அப் நிறுவனங்களை ஆரம்பிக்கக்கூடிய இருவது வயதில் இருந்த இளைஞர்களுக்கும் சரியான வழிகாட்டிகள் இல்லை.

பால் கிரஹாம் ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தை ஆரம்பித்து, வளர்த்து, பின்பு யாகூ நிறுவனத்திடம் விற்றார். அதில் கிடைத்த பணத்தில் ஸ்டார்ட்-அப் நிறுவனங்களில் முதலீடு செய்யும் ஒரு வென்ச்சர் கேப்பிடல் நிறுவனத்தை ஆரம்பித்தார். வொய் காம்பினேட்டர் (Y Combinator) என்ற அந்த முதலீட்டு நிறுவனம், ஒரே நேரத்தில், குறைந்த முதலீட்டில் பல ஸ்டார்ட்-அப்களை ஆரம்பிக்கும் ஒரு மாதிரியை உருவாக்கியது. கிட்டத்தட்ட ஸ்டார்ட்-அப் உலகில் முதலீடு செய்யும் அனைத்து முதலீட்டு நிறுவனங்களும், பின்பு பால் கிரஹாமின் மாடலைப் பின்பற்றின.

Y Combinator, ஸ்டார்ட்-அப் ஆரம்பிக்கும் இளைஞர்களுக்குச் சிறந்த வழிகாட்டியாகவும் இருந்தது. வருடா வருடம் வொய் காம்பினேட்டர் ஐம்பது-நூறு மென்பொருள் ஸ்டார்ட்-அப் நிறுவனங்களை ஆரம்பிக்க உதவியது. அதில் சேர்ந்த நிறுவனர்கள் ஒருவருக்கு ஒருவர் உதவி, ஒருவரிடம் இருந்து ஒருவர் கற்றுக்கொண்டார்கள். தாங்கள் ஆரம்பித்த நிறுவனங்கள் சரியாக ஓடவில்லை என்றால், நிறுவனங்களை மூடிவிட்டு, நன்றாகச் செயல்படும் நிறுவனங்களில் போய் இணைந்துகொண்டார்கள்.

மேலும், பால் கிரகாம் ‘ஹேக்கர் நியூஸ்’ – https://news.ycombinator.com/news என்ற வலைதளத்தையும் நடத்துகிறார். தன் தளத்தில் தொடர்ந்து கட்டுரைகள் எழுதுகிறார் – http://www.paulgraham.com/articles.html – மென்பொருள் துறையில் ஸ்டார்ட்-அப் நிறுவனங்கள் ஆரம்பித்த பலருக்கும் இவரது கட்டுரைகளும் வலைதளங்களும் மிக பயனுள்ளவையாக இருந்தன.

###

1880 ஆம் ஆண்டு அமெரிக்க மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பை எண்ணி முடிக்க கிட்டத்தட்ட எட்டு ஆண்டுகள் ஆனது. மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு அலுவலகத்தில் ஏற்கனவே இருக்கும் ஊழியர்களை வைத்துக்கொண்டு 1890 ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பை பத்து வருடங்களுக்குள் எண்ணிவிட முடியாது என்று தெரிந்தது. அதிக ஊழியர்களை நியமிப்பதற்கும் பட்ஜெட் இல்லை. அதனால் அமெரிக்க அரசு பொதுமக்களிடம் ஆலோசனை கேட்டது. கணக்கிடும் ஒரு இயந்திரம் கண்டுபிடித்தால் பரிசு என அறிவித்தது. தறி நெசவு இயந்திரங்களின் அடிப்படையில் ஹெர்மன் ஹோலரித் கண்டுபிடித்த ஒரு கணக்கிடும் இயந்திரத்திற்கு பரிசு கிடைத்தது.

கலிஃபோர்னியா விரிகுடா பகுதி மௌண்டன் வியூ நகரில் இருக்கும் கணினி வரலாற்று அருங்காட்சியத்தில் இந்த இயந்திரத்தை பார்த்தேன். முதல் கணினி என இந்த இயந்திரத்தை சொல்லலாம். இந்த கணினியை உருவாக்கிய ஹோலரித்தின் நிறுவனமும், மேலும் சில நிறுவனங்களுடன் இணைந்து ஐ.பி.எம் நிறுவனம் உருவானது.

சரி, இதே காலகட்டத்தில் அமெரிக்காவைவிட அதிக மக்கள்தொகை கொண்ட காலனிய பிரிட்டீஷ் இந்திய அரசு எப்படி பத்து வருடங்களுக்குள் மக்கள் தொகையை கணக்கிட்டது ? ஆர்கைவ் தளத்தில் பிரிட்டீஷ் ராஜ் மக்கள் தொகை ரிப்போர்ட்களை நான் தேடிப்பார்த்தேன். இந்திய மக்கள்தொகை அலுவலகம் இந்த இயந்திரத்தை பரிசீலித்திருக்கிறது. விலை அதிகம் என முடிவு செய்து, மிகக்குறைந்த ஊக்கத்தொகை கொடுத்து, அதிக அளவு தற்காலிக ஊழியர்களை நியமித்து, அவர்களுக்கு “சர்டிஃபிகேட்” கொடுத்து கணக்கெடுப்பை நடத்தி முடித்து இருக்கிறது.

###

கணினி என்ற ஒன்று உருவாவதற்கு முன்பே செயற்கை நுண்ணறிவு, இயந்திர மனிதன், இயந்திரத்திற்கும் மனிதனுக்குமான உறவு, அதன் எல்லைகள், சாத்தியங்கள் என கதைகளும், விவாதங்களும் துவங்கிவிட்டன. கிட்டத்தட்ட நூறு வருடங்களாகவே செயற்கை நுண்ணறிவு குறித்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். பால் கிரஹாம் 1980களில் கல்லூரியில் படித்தபோது அவருக்கு அன்றைய “செயற்கை நுண்ணறிவு” என்பது ஒரு ஏமாற்று என்று தோன்றி இருக்கிறது. “IT in Indian Languages”, “A.I” போன்ற பாடங்களை என்னுடைய இளங்கலை பொறியியலில் (2001-2005) படித்திருக்கிறேன். “ஏமாற்று” அல்லது “வேஸ்ட்” என்றே அன்று எனக்கும் தோன்றியது. கடந்த சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை அந்த எண்ணமே நீடித்தது. பின்பு என்ன மாறியது ? எப்படி மாறியது ?

Ref:

1901 India Census report: “The initial cost of these machines, which I believe is about £400, would in any case render it impossible to use them in India, and they could not be employed for the more complicated tables such as caste and language, which involve many more entries than it would be feasible to provide for on the cards and punching machines ; but apart from this, in a country where the lower class of clerical labour is as cheap and plentiful as it is here, it is clear that the machine could never compete successfully with hand labour – http://piketty.pse.ens.fr/files/ideologie/data/CensusIndia/CensusIndia1901/CensusIndia1901IndiaReport.pdf

[தொடரும்]

பால் கிரஹாம் ஸ்டார்ட்-அப் உலகில் நன்கு தெரிந்த பெயர். பால் கிரஹாமுக்கு முந்தைய காலகட்டத்தில் [2000 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பு], ஒரு ஸ்டார்ட்-அப் நிறுவனத்தில் குறைந்தபட்ச முதலீடு சில மில்லியன் டாலர்கள். முதலீடு அதிகமாக இருந்ததால், குறைவான நிறுவனங்களே ஆரம்பிக்கப்பட்டன. வங்கிகளுக்கும் ஸ்டார்ட்-அப் நிறுவனங்களில் எப்படி முதலீடு செய்வது என்று புரியவில்லை. ஸ்டார்ட்-அப் நிறுவனங்களை ஆரம்பிக்கக்கூடிய இருவது வயதில் இருந்த இளைஞர்களுக்கும் சரியான வழிகாட்டிகள் இல்லை.

பால் கிரஹாம் ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தை ஆரம்பித்து, வளர்த்து, பின்பு யாகூ நிறுவனத்திடம் விற்றார். அதில் கிடைத்த பணத்தில் ஸ்டார்ட்-அப் நிறுவனங்களில் முதலீடு செய்யும் ஒரு வென்ச்சர் கேப்பிடல் நிறுவனத்தை ஆரம்பித்தார். வொய் காம்பினேட்டர் (Y Combinator) என்ற அந்த முதலீட்டு நிறுவனம், ஒரே நேரத்தில், குறைந்த முதலீட்டில் பல ஸ்டார்ட்-அப்களை ஆரம்பிக்கும் ஒரு மாதிரியை உருவாக்கியது. கிட்டத்தட்ட ஸ்டார்ட்-அப் உலகில் முதலீடு செய்யும் அனைத்து முதலீட்டு நிறுவனங்களும், பின்பு பால் கிரஹாமின் மாடலைப் பின்பற்றின.

Y Combinator, ஸ்டார்ட்-அப் ஆரம்பிக்கும் இளைஞர்களுக்குச் சிறந்த வழிகாட்டியாகவும் இருந்தது. வருடா வருடம் வொய் காம்பினேட்டர் ஐம்பது-நூறு மென்பொருள் ஸ்டார்ட்-அப் நிறுவனங்களை ஆரம்பிக்க உதவியது. அதில் சேர்ந்த நிறுவனர்கள் ஒருவருக்கு ஒருவர் உதவி, ஒருவரிடம் இருந்து ஒருவர் கற்றுக்கொண்டார்கள். தாங்கள் ஆரம்பித்த நிறுவனங்கள் சரியாக ஓடவில்லை என்றால், நிறுவனங்களை மூடிவிட்டு, நன்றாகச் செயல்படும் நிறுவனங்களில் போய் இணைந்துகொண்டார்கள்.

மேலும், பால் கிரகாம் ‘ஹேக்கர் நியூஸ்’ – https://news.ycombinator.com/news என்ற வலைதளத்தையும் நடத்துகிறார். தன் தளத்தில் தொடர்ந்து கட்டுரைகள் எழுதுகிறார் – http://www.paulgraham.com/articles.html – மென்பொருள் துறையில் ஸ்டார்ட்-அப் நிறுவனங்கள் ஆரம்பித்த பலருக்கும் இவரது கட்டுரைகளும் வலைதளங்களும் மிக பயனுள்ளவையாக இருந்தன.

http://www.paulgraham.com/worked.html – பெப்ரவரி 2021இல் பால் கிரஹாம் எழுதிய நீண்ட கட்டுரையின் ஒரு சுருக்கப்பட்ட மொழியாக்கம்.

[1] 

எனக்கு பள்ளி நாட்களில் கணினிநிரல்களை எழுத பிடித்து இருந்தாலும், கார்னல் பல்கலையில் நான் படிக்க தேர்ந்து எடுத்தது (மேற்கத்திய) தத்துவம். என்னுடைய எளிய இளமனதிற்கு தத்துவம் வாழ்வின் உண்மைகளை பற்றிய கல்வியாக தோன்றியது. மற்ற அனைத்தும் சாதாரண அறிவுத்துறைகளாக இருந்தன. ஆனால் கல்லூரில் சேர்ந்த பின்பே, தத்துவத்தின் பரப்பை மற்ற அனைத்து துறைகளும் ஆக்ரமித்து, தத்துவத்திற்கு மட்டுமே உரிய பரப்பு சுருங்கிவிட்டதை உணர்ந்தேன்.

பதினெட்டு வயதில் எனக்கு இதை சரியாக சொல்ல தெரியவில்லை. தொடர்ந்து தத்துவ பாடங்களை எடுத்துப் படித்தேன். அவை என் ஆர்வத்தை தொடர்ந்து சோதித்தன. அதனால் நான் செயற்கை நுண்ணறிவிற்கு (AI) என் கவனத்தை திருப்பினேன். 

1980களில் செயற்கை நுண்ணறிவு துறை ஓரளவு பிரபலமானது. அந்த துறையை நான் தேர்ந்தெடுக்க காரணமாக இரண்டு விஷயங்கள் இருந்தன:  தி மூன் இஸ் எ ஹார்ஷ் மிஸ்டிரஸ் – ஹென்லெயினின் நாவலில் வரும் ‘மைக்’ என்னும் அறிவாளியான கணினி மற்றும் பிபிஸ் (PBS) தொலைகாட்சி ஆவணப்படத்தில் டெர்ரி வின்னொகிராட் பயன்படுத்தும் SHRDLU என்ற செயற்கை நுண்ணறிவு நிரல். நாவலை நான் மீண்டும் படிக்கவில்லை. அதனால் மீள்வாசிப்பில் எப்படி இருக்கும் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அன்று படித்தபோது அது தன் உலகிற்கு என்னை முழுதும் இழுத்துக்கொண்டது. வின்னோகிராட் SHRDLU வை பயன்படுத்தவதை பார்த்தபோது, மேலும் சில வருடங்களிலிலே, நான் புனைவில் படித்த ‘மைக்’ பயன்பாட்டிற்கு வந்துவிடும்  என்று தோன்றியது. SHRDLU க்கு மேலும் சில சொற்களை சொல்லித்தரவேண்டும். அவ்வளவுதான்.

கார்னல் பல்கலையில் அப்போது செயற்கை நுண்ணறிவைப் பற்றிய வகுப்புகள் எதுவுமில்லை. அதனால் நானே கற்று கொள்ள துவங்கினேன். செயற்கை நுண்ணறிவின் அன்றைய நிரல்மொழியான லிஸ்ப் (Lisp) படித்தேன். அன்று பயன்பாட்டில் இருந்த நிரல்மொழிகள் எளியவை. என்னுடைய இளங்கலை ஆய்விற்கு SHRDLU வை பகுத்துப் புரிந்து கொண்டேன். நான் மிகவும் விரும்பிச் செய்த செயல் அது. அந்த நிரல் எனக்குப் பிடிக்கக் காரணம் நான் அறிவின் அடிவாரத்தில் ஏறத் துவங்கிவிட்டேன் என்ற எண்ணம்தான்.

கார்னல் பல்கலையில் நான் சேர்ந்த படிப்பு எந்த குறிப்பிட்ட துறையையும் சேர்ந்தது இல்லை. பல்கலையில் நீங்கள் எந்த பாடத்தையும் படிக்கலாம். நீங்கள் எந்த பட்டத்தை வேண்டுமானாலும் போட்டுக்கொள்ளலாம். “செயற்கை நுண்ணறிவு” என்று நான் போட்டு கொண்டேன். அடைப்பு குறிகளையும் (“ “) சேர்த்தே என் பட்டத்தில் போட்டிருந்ததை பார்த்த போது கடுப்பானேன். அடைப்புக்குறிகள் என்னை தொந்தரவு செய்தன. ஆனால் அது மிகச்சரியானது என்று பின்னால் நான் கண்டுகொண்ட காரணங்கள் உணர்த்தின. 

இளநிலை படிப்பிற்கு பின்னர் முதுநிலை படிப்பிற்காக நான் மூன்று பல்கலைகழகங்களுக்கு விண்ணப்பித்து இருந்தேன்: செயற்கை நுண்ணறிவிற்கு புகழ் பெற்றிருந்த எம்.ஐ.டி மற்றும் யேல் மற்றும் ஹார்வேர்ட் பல்கலைகழகம். மேலும் நான் நகலெடுத்திருந்த SHRDLUவின் பகுப்பானை (parser) கண்டுபிடித்திருந்த பில் வுட்ஸ் ஹார்வேர்ட்டில் இருந்தார். ஹார்வேர்ட் மட்டுமே என் விண்ணப்பத்தை ஏற்றது. 

எனக்கு எப்போழுது தோன்றியது என்று தெரியவில்லை, அல்லது ஏதாவது ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வா என்றும் நினைவில் இல்லை. ஆனால் என்னுடைய முதுநிலை படிப்பின் முதல் வருடத்தில், அன்றைய செயற்கை நுண்ணறிவு என்பது ஒரு ஏமாற்று என்பதை நான் உணர்ந்தேன். “ஒரு நாய் தன் நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கிறது” என்ற சொற்றொடரை பகுத்து, தன் அறிதல்களில் ஒன்றாக சேர்த்துக்கொள்ளும் செயற்கை நுண்ணறிவு கணினிநிரல்களைப்பற்றி சொல்கிறேன்.இயற்கை மொழியை உண்மையிலே புரிந்து கொள்வதற்கும், இந்த கணினிநிரல்கள் செய்தவற்றிற்கும் ஒரு நிரப்பவே முடியாத இடைவெளி உள்ளது என்பது எனக்கு தெளிவாகியது.

அது SHRDLU க்கு மேலும் சில சொற்களை சொல்லித்தருவது மட்டுமல்ல. தகவல் கட்டமைப்பை உருவாக்குதல், சில கொள்கைகளை வடிவமைத்தல் என செயற்கை நுண்ணறிவை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்த மொத்த வழிகளும் தவறென்று தோன்றியது. நிறைய வெற்று ஆய்வுகளையும், பல்வேறு பிளாஸ்திரி ஒட்டுகளை போடுவதற்கான வாய்ப்புகளையும் உருவாக்கினவே தவிர, அறிவாளி கணினியான “மைக்” ஒருநாளும் உருவாக்கப்போவதில்லை என்று தெளிவானது. 

என்னுடைய தோல்வி அடைந்த திட்டத்தில் எது மிஞ்சும் என பார்த்தேன். லிஸ்ப் நிரல்மொழி மட்டும் இருந்தது. அன்று மக்கள் அதை பொருட்படுத்தியது செயற்கை நுண்ணறிவிற்காகத்தான். லிஸ்ப்பில் வேலை செய்த அனுபவத்திலிருந்து, அது தன்னளவிலேயே பயனுள்ள நிரல்மொழி என்பதும் செயற்கை நுண்ணறிவைத்தவிர மற்றவற்றிற்கும் பயன்படும் என்றும் தெரிந்தது. அதனால் லிஸ்ப்பில் கவனத்தை திருப்பினேன். உண்மையில் லிஸ்ப்பை பற்றி ஒரு புத்தகம் எழுத தீர்மானித்தேன். லிஸ்ப் பற்றிய என் அறிவு மிக குறைவானது. லிஸ்ப் ஹாக்கிங் பற்றிய புத்தகம் என்ற எண்ணமே எனக்கு திகிலை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் ஒன்றை கற்றுக்கொள்வதற்கு அதைப்பற்றிய புத்தகம் எழுதுவது மிகச்சிறந்த வழி. “ஆன் லிஸ்ப்” (On Lisp) என்ற அந்த புத்தகம் 1993 வரை வெளிவரவில்லை. ஆனால் அதன் பெரும்பகுதியை நான் முதுகலை கல்வியின் போதே எழுதிவிட்டேன்.

கணினி இயல் என்பது இரண்டு பொருந்தாத பகுதிகளின் கூட்டு — கோட்பாடு (theory) மற்றும் தொழில்நுட்பம் (system/technology). கோட்பாட்டாளர்கள் நிறுவதை தொழில்நுட்பத்தினர் வடிவமைப்பார்கள். எனக்கு கோட்பாட்டாளர்கள் மீது மிகுந்த மதிப்பிருந்தாலும், இரண்டில் மதிக்கத்தக்கது கோட்பாடே என்று உள்ளூர குடையும்  ஓர் எண்ணமிருந்தாலும் எனக்கு தொழில்நுட்ப வடிவமைப்புதான் மிக பிடித்திருந்தது. 

தொழில்நுட்பத்தின் பிரச்சனை என்னவென்றால் அதன் ஆயுள் குறைவு. இன்று நீங்கள் எந்த கணினிநிரலை எழுதினாலும், அது எவ்வளவு சிறந்ததாக இருந்தாலும், அதிகபட்சம் சில தசாப்தங்களில் அது காலாவதி ஆகிவிடும். உங்கள் மென்பொருள் எங்கோ ஒரு அடிக்குறிப்பாக மிஞ்சலாம். ஆனால் அதை யாரும் பயன்படுத்த மாட்டார்கள். மேலும் காலம் செல்லச்செல்ல அது மிக சிறியதாக ஆகும். அந்த துறையின் வரலாற்றில் ஆர்வமுள்ள யாரோ ஒருவர் வேண்டுமானால் அதன் காலத்தில் அது சிறந்ததாக இருந்தது என்று நினைக்கலாம்.

எங்கள் கணினி ஆய்வகத்தில்  தேவைக்கு அதிகமான சில ஜெராக்ஸ் மெஷின்கள் இருந்தன. யாருக்காவது அவை தேவையென்றால் உபயோகப்படுத்தி கொள்ளலாம். எனக்குக்கூட  அவற்றைப் பயன்படுத்தலாம் என்று தோன்றியது. ஆனால் அன்றைய காலத்திற்கே அது மிகவும் மெதுவாக வேலைசெய்தது. அதனால் என்ன பயன்? யாருக்கும் அது தேவைப்படவில்லை. அதனால் அவை குப்பை கூடைக்கு சென்றன. தொழில்நுட்பத்தால் வடிவமைக்கப்பட்டவற்றின் நிலை அதுதான். 

எனக்கு ஏதோ ஒன்றை உருவாக்க வேண்டும் என்று மட்டும் தோன்றவில்லை. காலத்தால் நிலைத்து நிற்கக்கூடிய ஒன்றை உருவாக்கவேண்டும் என்றும் தோன்றியது.

திருப்தியற்ற இந்த நிலையில், 1988இல் என் நண்பன் ரிச் டேவிஸை அவன் முதுநிலை படித்துக்கொண்டிருந்த CMU பல்கலையில் சந்திக்கச்சென்றேன்.  ஒரு நாள், நான் இளமையில் நிறைய நேரம் செலவழித்த கார்னகி இன்ஸ்டிட்யூட்டிற்கு சென்றேன்.

அங்கு ஒரு ஓவியத்தை அன்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது மிக அப்பட்டமான ஒரு எண்ணம் என்னை ஆச்சர்யத்தில் ஆழ்த்தியது. அந்தச் சுவரில், நீங்கள் உருவாக்ககூடிய ஒன்று, நீண்ட நாள் நிலைத்து நிற்கக்கூடிய ஒன்று இருந்தது. ஓவியங்கள் அழிவதில்லை. மிகச்சிறந்த ஓவியங்கள் பல நூற்றாண்டுகளை தாண்டியும் நிலைத்து நிற்கக்கூடியவை. 

மேலும், ஓவியம் வரைந்தால் வருமானமும் வரலாம். மென்பொருள் எழுதும் அளவிற்கு எளிமையாக வருமானம் வராது என்றாலும், தொடர்ந்து உழைத்தால், மிகச்சிக்கனமாக இருந்தால், சமாளித்துக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்தேன். ஒரு கலைஞனாக உண்மையிலேயே சுதந்திரமாகவும் இருக்கலாம். எனக்கு ஒரு மேலாளர் இருக்கமாட்டார் அல்லது நான் ஆய்வுநிதிக்காக அலைய தேவையில்லை.

எனக்கு எப்பொழுதுமே ஓவியங்களை பார்க்கப் பிடிக்கும். என்னால் அவற்றை உருவாக்க முடியுமா? தெரியவில்லை. முடியும் என ஒருநாளும் கற்பனைகூட செய்தது இல்லை. கலைஞர்கள் கலையை உருவாக்குகிறார்கள் என்று எனக்கு தெரியும். கலை “தானாக” தோன்றுவதில்லை. ஆனால் அந்த கலைஞர்கள் வேறு ஒரு இனம் என்று தோன்றியது. அவர்கள் ஏதோ ஒரு காலகட்டத்தில் வாழ்ந்தவர்கள் அல்லது அவர்கள் ஏதோ ஒரு மர்மமான அதிபுத்திசாலிகள். வாழ்வில் ஏதோ வித்தியாசமாக செய்து கொண்டிருந்தார்கள். “கலையை உருவாக்குதல்” – கலை என்ற பெயர்ச்சொல்லை தொடர்ந்து வரும் ‘உருவாக்குதல்’ என்ற வினைச்சொல்லே ஒரு அற்புதம் போல தோன்றியது.

அடுத்த செமஸ்டரில் ஹார்வேர்டில் நான் கலையைப் பற்றிய வகுப்புகளில் சேர்ந்தேன். அங்கு முதுநிலை மாணவர்கள் எந்த துறையிலும் எந்த வகுப்புகளிலும் சேரலாம். நான் சேர்ந்த வகுப்புகளை பற்றி என் வழிகாட்டி என் வழிகாட்டி பேராசிரியர் டாம் சேத்தம் அறிந்தாலும் அவர் ஒன்றும் சொன்னதில்லை.

இப்படியாக நான் கணிப்பொறி துறையில் முனைவர் ஆய்வில் இருந்தாலும், ஒரு ஓவியனாக ஆக திட்டமிட்டிருந்த போதே, லிஸ்ப் ஹாக்கிங்கிலும் அதிவிருப்பத்துடன் “ஆன் லிஸ்ப்”(On Lisp) புத்தகத்தை எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். வேறு வார்த்தைகளில் சொல்ல வேண்டுமென்றால், நிறைய முதுநிலை மாணவர்கள் போல, என் ஆய்வைத்தவிர நிறைய விஷயங்களில் மிகுந்த ஊக்கத்தோடு ஈடுபட்டேன்.

இந்த சூழலில் இருந்து எப்படி வெளிவருவது என்று தெரியவில்லை. முதுகலை படிப்பில் இருந்து வெளியேற விரும்பவில்லை. ஆனால் வேறெப்படி வெளியேறுவதாம்? 1988இல் இணையத்தை ஸ்தம்பிக்க செய்த இண்டெர்னெட் வார்மை (internet worm) எழுதியமைக்காக என் நண்பன் ராபர்ட் மோரிஸ் கார்னெலில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்டது நினைவிற்கு எழுந்தது. அதுபோல பொறாமைப்படக்கூடிய வெளியேறும் வழி எதுவும் எனக்கு தோன்றவில்லை. 

பின்பு 1990 ஏப்ரலில் ஒரு நாள் சுவரில் ஒரு விரிசல் தோன்றியது. பேராசிரியர் சேத்தமை சந்திக்க நேர்ந்தது. அவர் அந்த ஜூன் மாதத்தில் நான் ஆய்வை முடித்து பட்டம் பெறுவேனா என்று கேட்டார். என் ஆய்வுக்கட்டுரையில் ஒரு வரி கூட நான் எழுதியிருக்கவில்லை. ஆனால் என் வாழ்வின் மிகக்குறுகிய காலத்தில் எடுத்த முடிவு அது. “ஆன் லிஸ்ப்” புத்தகத்திற்காக நான் ஏற்கனவே செய்த ஆராய்ச்சியை பயன்படுத்தி ஐந்து வாரத்தில், காலக்கெடுவிற்கு முன்பு, ஒரு ஆய்வுக்கட்டுரையை சமர்ப்பித்து விடலாம் என்று நினைத்தேன். அவருடைய கேள்விக்கு சிறிதும் தாமதிக்காமல் “ஆம் என்று நினைக்கிறேன். இன்னும் சில நாட்களில் உங்களின் பார்வைக்கு கட்டுரையை அனுப்புகிறேன்” என்றேன்.

என் கட்டுரையின் தலைப்பாக ‘செயல்வடிவங்களின் தொடர்ச்சி’யை தேர்ந்தெடுத்தேன். யாருமே தொடாத ஆராய்ச்சிக்குரிய ஒரு முழு உலகம் அதில் ஒளிந்திருந்தது. ஆனால் என்னுடைய நோக்கமெல்லாம் எப்படியாவது முதுகலை பட்டத்தோடு பல்கலையில் இருந்து வெளியேற வேண்டும் என்றுதான். நான் அவரசமாக எழுதிய ஆய்வுக்கட்டுரை அதற்கு போதுமானதாக இருந்தது. 

அதே நேரம் நான் கலைக்கல்லூரிகளுக்கும் விண்ணப்பித்து கொண்டிருந்தேன். இரண்டு கல்லூரிகள்: அமெரிக்காவில் RISD, இத்தாலி ஃப்ளாரென்ஸ் நகரின் அகடெமியா டி பெல்லி ஆர்டி. இத்தாலி கல்லூரிதான் கலைக்கல்லூரியில் மிக பழமையானது, அதனால் அது சிறப்பானதாக இருக்கும் என்று நினைத்தேன். RISD என்னை ஏற்று கொண்டது. அகடெமியாவில் இருந்து எந்த தகவலும் இல்லை. அமெரிக்காவின் பிராவிடண்ஸ் மாகாணத்திலிருந்த RISDக்கு சென்றேன்.

RISD இன் இளங்கலை (BFA) படிப்பில் சேர்ந்திருந்தேன். இருபத்தி ஐந்தாவது வயதில் மீண்டும் கல்லூரிக்கு சென்றது அப்படியொன்றும் வித்யாசமாக இல்லை. ஏனென்றால் கலைக்கல்லூரியில் எல்லா வயதிலும் மாணவர்கள் இருந்தார்கள்.  RISD என்னை வேறு கல்லூரியில் இருந்து மாற்றலாகி வந்த இரண்டாம் ஆண்டு மாணவனாக கருதியது. வரைதல், நிறங்கள் மற்றும் வடிவமைப்பு போன்ற அடிப்படை வகுப்புகளை நான் கோடை விடுமுறை வகுப்பில் கற்றுத்தேர வேண்டும். 

கோடை வகுப்பின் முடிவில் எனக்கு பெரிய ஆச்சிரியம் காத்திருந்தது: இத்தாலியின் அகடெமியாவிலிருந்து வந்த ஒரு கடிதம். கடிதத்தின் தாமதத்திற்கான காரணம் – அமெரிக்காவின் மாசசூசெட்ஸின் கேம்பிரிட்ஜிற்கு பதில் அவர்கள் கடிதத்தை இங்கிலாந்திலிருந்த கேம்பிரிட்ஜிற்கு அனுப்பிவிட்டார்கள். அந்த கடிதத்தில் என்னை ஃப்ளாரென்ஸ் நகரில் நடைபெறும் நுழைவுத்தேர்விற்கு அழைத்திருந்தார்கள். அதற்கு இன்னும் சில வாரங்களே இருந்தன. என் வீட்டு உரிமையாளர் அவருடைய வீட்டில் என்னுடைய பொருட்களை விட்டுச் செல்ல சம்மதித்தார். முதுநிலை பயிலும் காலத்தில் நான் செய்த சில ஒப்பந்தப் பணிகளால் என்னிடம் கொஞ்சம் பணம் இருந்தது. சிக்கனமாக இருந்தால் ஒரு வருடம் தாங்கும். நான் இத்தாலிய மொழியைக் கற்று கொள்ள வேண்டும்.

வெளிநாட்டினருக்கு மட்டுமே நுழைவு தேர்வு. வெளிநாட்டினரை தவிர்ப்பதற்கான ஒரு வழி என்று தோன்றியது. ஏனென்றால் இத்தாலி ஃப்ளாரென்ஸில் கலையைப்பற்றி படிக்க ஏகப்பட்ட வெளிநாட்டினர் குவிந்தால் உள்ளூர் இத்தாலியர்களுக்கு இடமில்லாமல் போய்விடும். RISDஇல் சில மாதங்களில் நான் கற்ற ஓவிய அடிப்படை கல்வி எனக்கு  உதவியது. இருந்தும் அந்த நுழைவுத்தேர்வில் எப்படி தேர்வானேன் என்பது எனக்கும் ஆச்சிரியம்தான். சிஸேன் பற்றிய கட்டுரை எழுதினேன் என்று நினைவில் உள்ளது. என்னுடைய குறைவான இத்தாலிய சொற்களைக்கொண்டு, முடிந்தவரை என் அறிவை அதிகபட்சமாக பயன்படுத்தி அந்த கட்டுரையை எழுதியிருந்தேன்.

எனக்கு 25 வயதுதான் ஆகியிருந்தது. ஆனால் அதற்குள்ளேயே சில விஷயங்கள் மீள நிகழ்ந்தன. இதோ மீண்டும் ஒரு பெருமைமிக்க கல்வி நிறுவனத்தில் ஒரு மதிப்புமிக்க ஒரு பாடத்தை கற்கப்போகிறேன், ஆனால் ஏமாற்றமடையப்போகிறேன். அகடெமியாவின் ஓவியத்துறையில் இருந்த மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் நான் சந்தித்தவர்களில் அருமையானவர்களாக இருந்தாலும், அவர்கள் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே  ஓர் ஒப்பந்தத்திற்கு வந்துவிட்டார்கள். அதாவது மாணவர்கள் ஆசிரியர்களிடமிருந்து ஏதுவும் கற்று கொள்வது இல்லை. ஆசிரியர்களும் மாணவர்களுக்கு எதுவும் கற்று கொடுப்பதும் இல்லை. வெளிப்பார்வைக்கு அனைவரும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் கலைக்கூடத்தின் முறைமைகளை கடைபிடித்தார்கள். அங்கே உண்மையிலே பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் ஓவிய அறையில் இருக்கும் சிறிய அடுப்புகள் இருந்தன. ஒரு நிர்வாண மாடல் சூடுபட்டு கொள்ளாமல் கவனமாக அதன் அருகில் அமர்ந்திருப்பாள். என்னை தவிர வேறு யாரும் அவளை வரையவில்லை. மற்ற மாணவர்கள் எல்லாம் தங்களுக்குள் அரட்டை அடித்துக்கொண்டும், எப்பொழுதாவது அமெரிக்க கலை இதழ்களில் பார்த்தவற்றை நகலெடுத்து கொண்டும் இருந்தார்கள்.

அந்த மாடல் எனக்கு அடுத்த தெருவில் தான் வசித்தாள். மாடலிங் மற்றும் அங்கிருந்த ஒரு பழைய கலைவிற்பனருக்கு ஓவியங்களை நகல் செய்து கொடுத்தும் சம்பாதித்தாள். பிரபலமில்லாத ஓவியத்தை ஏதோ ஒரு பழைய புத்தகத்திலிருந்து நகலெடுத்து விற்பனரிடம் தருவாள். அவன் அதை மீண்டும் நகலெடுத்து, சிறிது சிதைத்து பழையது போல மாற்றி விற்பான்.

நான் அக்கடெமியாவில் மாணவனாக இருந்தபோது, இரவில் என் அறையில் ஸ்டில் லைஃப் ஓவியங்களை வரைய துவங்கினேன். அந்த ஓவியங்கள் மிகச் சிறியவை. ஏனென்றால் என் அறையும் மிகச் சிறியது. மிச்சம் மீதியாக கிடைத்த கான்வாஸில் தான் வரையமுடியும். எனக்கு அதுதான் கட்டுபடியானது. மனிதர்களை வரைவதை விட பொருட்களை வரைவது வேறு. மனிதர்களால் பதினைந்து நிமிடங்களுக்கு மேல் அசையாமல் அமர்ந்திருக்க முடியாது. பொது வடிவத்தை வரைந்து, அதன் பின் நீங்கள் வரைபவருக்கு ஏற்ப உங்கள் ஓவியத்தை மாற்றிக்கொள்வதுதான் பொதுவான முறை. இந்த சிக்கல் இல்லாமல், நிலைபொருட்களை துளித்துளியாக அப்படியே வரைந்து கொள்ளலாம். அதோடு நிறுத்திக்கொண்டால் ஒரு புகைப்பட துல்லியத்தை வரைந்திருப்பீர்கள். ஆனால் நிலை பொருள் ஓவியம் எதனால் சுவாரஸ்யமானது என்றால், அது உங்கள் தலை வழியாக கடந்து சென்றிருக்கிறது. காட்சி நுணுக்கங்களை நீங்கள் உயர்த்திக்காட்ட முயல்வீர்கள் – உதாரணமாக ஒரு இடத்தில் நிறம் சட்டென்று மாறுகிறது என்றால், அது அந்த பொருளின் விளிம்பு என்று பொருள். இப்படி சில நுணுக்கங்களின் மூலம் ஓவியத்தை புகைப்படத்தைவிட மேலும் ரியலிஸ்டிக்காக ஆக்க முடியும். இதை உருவகமாகச் சொல்லவில்லை, தகவல் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் சொல்கிறேன். 

எனக்கு நிலைபொருட்களை வரைவது பிடித்திருந்தது. நான் எதைக் காண்கிறேன் என்று தெரிந்து கொள்வதற்காக. நம் அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் எதை பார்க்கிறோம் என்று நினைவில் வைத்து கொள்வதில்லை. முக்கால்வாசி காட்சி உணர்வுகள் மூளைக்கு வெறும் தகவலாக அனுப்பப்படும் – உதாரணத்திற்கு “அது ஒரு நீர்த்துளி” என்ற தகவலாக போய் சேரும். எங்கே ஒளி அதிகமாக உள்ளது, எங்கே இருளாக உள்ளது என்ற விரிவான தகவல்களை அனுப்பாது. “அது ஒரு புதர்” என்ற செய்தி அதன் ஒவ்வொரு இலையின் வடிவத்தையோ அல்லது இடத்தையோ அனுப்பாது. இது நம் மூளை செயல்படும் விதம். இது ஒரு கோளாறல்ல. ஆனால் நீங்கள் ஒன்றை ஓவியமாக வரையவேண்டும் என்றால், நீங்கள் மேலும் உற்று நோக்க வேண்டும். ஏனென்றால் நீங்கள் கவனித்தீர்களென்றால், அதில் நிறைய விஷயங்கள் உள்ளன. அனைவருக்கும் பொதுவாக தெரிந்தவற்றிலே பல நாட்கள் வரைந்தபின்பும் நீங்கள் புதியவற்றை கவனிப்பீர்கள். எல்லோருக்கும் தெரிந்தவற்றையே கட்டுரையாக பல நாட்கள் எழுதும்பொது புதியவற்றை கவனிப்பதைப்போல. 

இது மட்டுமே ஓவியம் வரைவதற்கான வழி இல்லை. ஓவியம் வரைவதற்கு இது சரியான முறையா  என எனக்கு நூறு சதவீதம் தெரியவில்லை. ஆனால் முயற்சி செய்யும் அளவிற்கு நன்றாக இருந்தது. 

என்னுடைய பேராசிரியர் உலிவி நல்ல மனிதர். நான் கடினமாக உழைக்கிறேன் என்பது அவருக்கு தெரிந்தது. எல்லா மாணவர்களிடமும் இருந்த ஒரு பாஸ்போர்ட் அளவுள்ள குறிப்பேட்டில் எனக்கு நல்ல மதிப்பெண்களை எழுதித்தந்தார். ஆனால் அகெடெமியா எனக்கு இத்தாலி மொழியைத்தவிர வேறொன்றையும் கற்றுக் கொடுக்கவில்லை. பணமும் காலியாகிக்கொண்டிருந்தது. அதனால் முதல்வருட முடிவில் நான் அமெரிக்காவிற்கு திரும்பி வந்துவிட்டேன்.

நான் RISD கல்லூரிக்கு திரும்பிப்போக முயன்றேன். ஆனால் என்னிடம் பணம் இல்லை. RISDயின் கல்வி கட்டணம் மிக அதிகம். அதனால் ஒரு வருடம் வேலைக்குச்சென்ற பின், அடுத்த ஆண்டு மீண்டும் RISDக்கு செல்லலாம் என திட்டமிட்டேன். இண்டெர்லீஃப் என்ற மென்பொருள் நிறுவனத்தில் ஒரு வேலை கிடைத்தது. மைக்ரோஸாப்ட் வேர்ட் போல கோப்புகள் (documents) உருவாக்கக்கூடிய மென்பொருள் நிறுவனம்.  விலை குறைந்த மென்பொருள் எப்படி  விலை உயர்ந்த மென்பொருளை விழுங்குகிறது என்பதை நான் அங்கேதான் அறிந்து கொண்டேன். அப்போதைக்கு இண்டெர்லீஃப் மேலும் சில வருடங்கள் உயிருடன் இருந்தது.[5]  

இண்டெர்லீஃப் நிறுவனத்திற்கு ஒரு லிஸ்ப் கொந்தர் தேவைப்பட்டார். பொதுவாக ‘வேலை’ என எல்லோரும் சொல்வதற்கு அருகில் வந்த ஒன்றை நான் செய்தது அப்போழுதுதான். அங்கு ஒரு மோசமான ஊழியராக இருந்ததிற்கு என் மேலாளரிடமும், சக ஊழியர்களிடமும் நான் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொள்கிறேன். பெரிய கேக்கில் தடவப்பட்ட சிறிய கிரீமைப்போல, மென்பொருள் முழுவதும் C மொழியில் எழுதப்பட்டு, Lisp மொழி மிகக்குறைவாக பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தது. C மொழி எனக்கு தெரியாததாலும், கற்க விரும்பாததாலும் அந்த மென்பொருள் என்னவென்றே எனக்கு புரியவில்லை. மேலும் மிக ஊதாரியாக இருந்தேன். அன்று மென்பொருள் வேலை தினமும் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்திற்கு வர வேண்டும் என்று இருந்தது. எனக்கு அது மிக செயற்கையாக இருந்தது. நான் யோசித்ததை போலவே மென்பொருள் உலகம் யோசித்து வருவதற்கு கொஞ்ச காலம் ஆனாலும், அன்று நிறைய சிக்கல்களை ஏற்படுத்தியது. ஒரு வருட முடிவில் நான் பெரும்பாலும் ‘ஆன் லிஸ்ப்’ புத்தகத்தில் வெளியே சொல்லாமல் எழுதிக் கொண்டிருந்தேன். அந்தப் புத்தகத்தைப் பதிப்பிக்க ஒரு ஒப்பந்தமும் கிடைத்தது. 

இதில் நல்ல விஷயம் எனக்கு நிறைய பணம் தந்தார்கள்.  ஓர் ஓவியத்துறை மாணவனின் கணக்கில் அது பெரிய தொகை. இத்தாலியின் ஃப்ளாரென்ஸில் வாடகை போக, ஒரு நாளிற்கான என் பட்ஜெட் ஏழு டாலர். இப்பொழுது சும்மா மீட்டிங்கில் உட்கார்ந்திருந்தாலும் ஒரு மணி நேரத்திற்கு அதைவிட நான்கு மடங்கு சம்பளம் தந்தார்கள். சிக்கனமாக இருந்ததால் RISDக்கு திரும்பிச்செல்ல மட்டுமல்ல, என்னுடைய கல்விக் கடன்களையும் அடைக்க முடிந்தது.  

இண்டெர்லீஃப் நிறுவனத்தில் என்ன செய்யக்கூடாது என்று கற்றுக்கொண்டேன். ஒரு தொழில்நுட்ப நிறுவனம் விற்பனையாளர்களைவிட (sales), மென்பொருளை உருவாக்குபவர்களால் (product) நடத்தப்பட வேண்டும்; நிறைய பேர் மென்பொருளில் கை வைத்தார்கள் என்றால், அதில் நிறைய பிழைகள் உருவாகும்; வாடகை குறைவான அலுவலகக் கட்டிடம் மனச்சோர்வை உருவாக்கும்; திட்டமிட்ட மீட்டிங்குகளைவிட அறைகளுக்கு வெளியே நடக்கும் உரையாடல்கள் பயனுள்ளவை; பெரிய சிவப்பு நாடா கஸ்டமர்களிடமிருந்து வரும் பணம் அபாயகரமானது.  

ஆனால் நான் கற்றவற்றில் மிக முக்கியமானது – வியாவெப்பிலும் Y Combinator லும் பயன்படுத்தியது – கடைநிலை மேல்நிலையை உண்டுவிடும் என்பது: நீங்கள் விற்கும் பொருள் எளிமையான, விலை குறைவானதாக இருப்பது பெருமையாக இல்லையென்றாலும் நல்லது. இல்லையென்றால், வேறொருவர் வந்து உங்களை சுவரோடு சேர்த்து சாத்தி விடுவார்கள். பெருமை என்பது அபாயகரமானது.

1992 இன் பின்பகுதியில் நான் மீண்டும் பிராவிடன்ஸ் மாநிலத்தின் RISD கல்லூரிக்கு திரும்பி சென்றேன். ஏற்கனவே கற்று கொண்ட ஓவிய அடிப்படைகள் மிகவும் ஆரம்ப நிலை பாடங்களாகவும், இத்தாலியின் அகடெமியா ஓவியகல்லூரி சுத்த டுபாக்கூராகவும் இருந்தது. இப்போது உண்மையான கலைக்கல்லூரி எப்படி இருக்கும் என்று தெரிந்து கொள்ளப்போகிறேன். ஆனால் RISDயும் அகெடெமியாவை போன்றே இருந்தது. கண்டிப்பாக அதிக செலவு பிடித்தது. மருத்துவத்திற்கும் மருத்துவ கல்லூரிக்கும் உள்ள தொடர்பு கலை கல்லூரிக்கும் கலைக்கும் கண்டிப்பாக இல்லை என்று தெளிவாக தெரிந்தது. குறைந்தபட்சம் ஓவியதுறைக்கும் ஓவியத்திற்கும் சம்பந்தமில்லை.  என் பக்கத்து அறை நண்பர் படித்த நெசவுத்துறை மிகக்கடினமாக இருந்தது. கட்டிடத்துறையும் அவ்வாறே. ஆனால் ஓவியம் அதைத்தாண்டியதாக இருந்தது. ஓவியக்கல்லூரி மாணவர்கள் தங்களை  வெளிப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்பதனாலோ என்னவோ, தங்களுக்கான “சிக்னேச்சர் ஸ்டைல்” எனும் தனித்த ஒரு அடையாளத்தை போலியாக உருவாக்க முயற்சி செய்து கொண்டே இருந்தார்கள்.

“சிக்னேச்சர் ஸ்டைல்” என்பது ஒரு ஓவியத்தை பார்த்தவுடன் இந்த ஓவியருடையது என்று அடையாளம் காட்டக்கூடியது. இலக்கியத்தில் தனித்த நடை என்பதைப்போல. ஒரு கார்ட்டூன் போல இருக்கும் ஒரு ஓவியத்தை பார்த்த உடன் அது ராய் லிச்டன்ஸ்டீன் என்று தெரியும். ஒரு பங்குச்சந்தை தரகரின் அலுவலக சுவரில் அதை போன்ற பெரிய ஓவியம் ஒன்று மாட்டப்பட்டிருந்தால், அதற்காக அவர் பல மில்லியன் டாலர்களை செலவழித்திருப்பார் என்று உங்களுக்கு தெரியும். ஓவியர்கள் பணத்திற்காக ஒரு தனித்த அடையாளத்தை உருவாக்கிக்கொள்ள மாட்டார்கள் என்றாலும், வாங்குபவர்கள் தனித்த அடையாளத்திற்குத்தான் பெரும் பணம் செலவிடுவார்கள். 

உண்மையிலே சின்சியரான நிறைய மாணவர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் பள்ளியிலே மிகச்சிறப்பாக வரைந்தவர்கள். இன்னும் சிறப்பாக வரைவதற்காக நாட்டிலேயே உள்ள சிறந்த ஓவியக்கல்லூரிக்கு வந்தவர்கள். ஆனால் RISD அவர்களை குழப்பியும், அவர்களின் தன்னம்பிக்கையை இழக்கவும் வைத்தது. ஆனாலும் அவர்கள் தொடர்ந்து வரைந்தார்கள். ஏனென்றால் அவர்களுக்கு ஓவியத்தை தவிர வேறொன்றும் தெரியாது. பள்ளியில் நான் வரைந்ததில்லை என்றாலும், அவர்களோடுதான் நான் இருந்தேன். தனித்த அடையாளத்தை தேடிய கூட்டத்தோடு இல்லை.

RISD இல் நிறங்கள் வகுப்பில் நான் நிறைய கற்றுக்கொண்டேன். ஆனால் மற்றபடி நானேதான் ஓவியம் கற்றுக்கொண்டிருந்தேன். அதற்கு எதற்கு கல்லூரிக்கு காசு கொடுக்க வேண்டும்? அதனால் 1993 இல் கல்லூரியில் இருந்து விலகி விட்டேன். பிராவிடன்ஸ் மாநிலத்தில் சிறிது நாள் சுற்றி கொண்டிருந்த போது, என் கல்லூரி நண்பர் நான்சி பார்மட் எனக்கு ஒரு பெரிய உதவி செய்தாள். அவளின் அம்மாவுடைய வீடு ஒன்று நியூயார்க்கில் காலியாகிறது. அந்த வீடு உனக்கு வேண்டுமா ? என்றாள். வாடகை-சட்டத்திற்கு உட்பட்ட அந்த வீட்டின் வாடகையை அரசாங்கம் நிர்ணயிக்கும். என்னுடைய அப்போதைய வீட்டு வாடகையை விட அது அதிகமில்லை. மேலும் கலைஞர்கள் எல்லாம் நியூயார்க்கில் தான் இருந்தார்கள். அதனால் அந்த வீடு எனக்கு தேவைப்பட்டது.

ஆஸ்டிரிக்ஸ் காமிக்ஸ் ரோமன் கவுல் (Roman Gaul) ஒரு மூலையிலிருந்து துவங்கும். அது ரோமன்களின் ஆளுகைக்குக் கீழ் இருக்காது. அதுபோல நியூயார்க் நகரின் வட கிழக்குப் பகுதியின் ஒரு சிறிய மூலை பணக்காரர்களுடையது அல்ல. 1993இல் அது பணக்கார ஏரியா இல்லை. யார்க்வில் என்ற அந்த ஏரியாவில் தான் என் வீடு இருந்தது. இப்போது நான் ஒரு நியூயார்க்க நகர ஓவிய கலைஞனாகி விட்டேன்.

எனக்கு பணத்தைப் பற்றிய பதற்றம் உண்டாக துவங்கியது. இன்டெர்லீஃப் ஊத்தி மூடிக்கொண்டிருந்தது. லிஸ்ப் நிரல்மொழியில் ஒப்பந்த பணிகள் குறைந்து கொண்டிருந்தது. எனக்கு வேறு நிரல்மொழிகளை பயன்படுத்தப் பிடிக்கவில்லை. அதனால் தெளிவான பணத்தேவைக்காக இன்னொரு லிஸ்ப் புத்தகம் எழுத முடிவு செய்தேன். இது ஒரு பாப்புலரான புத்தகமாக இருக்கவேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன். பாடப்புத்தகமாக வைக்க கூடியதாக இருக்க வேண்டும். கிடைக்கும் ராயல்டியில் சிக்கனமாக வாழ்ந்து, மிச்ச நேரத்தையெல்லாம் ஓவியத்தில் செலவிடலாம் என கற்பனையில் மிதந்தேன். “ANSI காமன் லிஸ்ப்” புத்தகத்தின் அட்டைப்பட ஓவியம் அப்போது நான் வரைந்தது. 

நியூயார்க் நகரில் ஐடில் மற்றும் ஜூலியன் வெப்பருடன் செலவிட்ட நேரம் நிறைவானது. ஐடில் வெப்பர் ஒரு ஓவியர். பெண். ஃபோட்டோ ரியலிச வகைமையில் வரையக்கூடியர். ஹார்வெர்ட் பல்கலையில் அவருடைய வகுப்புகளில் நான் அமர்ந்துள்ளேன். நிறைய முன்னாள் மாணவர்கள் அவருடன் தொடர்பில் இருந்தார்கள். நியூயார்க்கிற்கு வந்த பின்பு அவருடைய உதவியாளராக ஆனேன். 

நான்கடி அல்லது ஐந்தடி சதுர பெரிய கான்வாசில் வரைவது அவருக்கு படிக்கும். 1994 இல், ஒரு பெரிய கான்வாசை பிரித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ரேடியோவில் ஒரு புகழ்பெற்ற பங்குச்சந்தை தரகரைப்பற்றி ஏதோ சொல்லி கொண்டிருந்தார்கள். அவருக்கு என்னுடைய வயதிருக்கலாம். ஆனால் பெரிய பணக்காரர். திடீரென்று எனக்கு ஒரு எண்ணம் தோன்றியது. நான் ஏன் பணக்காரனாக ஆகக்கூடாது ? பணக்காரனாகி விட்டால் அப்புறம் நான் எனக்கு பிடித்த எதில் வேண்டுமானாலும் ஈடுபடலாமே.

[கட்டுரையின் அடுத்த இரண்டு பகுதிகள் அடுத்த இரண்டு நாட்களில் வெளிவரும்.]